Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

- a może by tak ~~~

bronmus45
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bronmus45

bronmus45

Opublikowano
Opublikowano

~~~ wpleść swoje myśli w powiew wiosennego wiatru

podświetlić promieniami słońca

pozwolić im odlecieć do przypadkowych miejsc

jakie wyznaczy los

 

potoki słów splecionych w wersy i strofy

niech popłyną wraz z deszczem

przynoszącym życie odradzającej się naturze

 

zespolone wspólnym przesłaniem

rozkwitną by następnie wydać owoce

 

oby pozbawione trujących wyziewów 

~

1
bronmus45

bronmus45

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... przypadkowych - czyli niezależnych od nas samych, gdzie padnie ziarno naszego przesłania. Czasami się okazuje, że w bardzo nieprzewidywalne miejsca.

Pozdrawiam

Wiechu J. K.

Wiechu J. K.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, zgadzam się z tym co napisałeś jednakże myślę, że jest coś w tym powiedzeniu: "Jesteś tym co jesz" i można dodać "Jesteś kowalem swojego losu", a więc jakiś wybór tam jest...

 

Pozdrawiam

1
bronmus45

bronmus45

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, widzisz ... ja uwielbiam "politwiersze", oceniające krytycznie dzisiaj nam panujący układ sił politycznych. Tutaj ich zbyt wiele nie publikuję, bo już z tego powodu byłem kilkakrotnie banowanym. Pamiętam jednak doskonale rok 1980 - bo i sam w nim czynnie uczestniczyłem - a w nim wagę wierszy prześmiewczych wobec tamtych władz, pisanych, powielanych, a często ręcznie odpisywanych. 

Dlatego też uważam, że nigdy nie wiadomo, do ilu osobowości dotrę z moim oglądem świata, oceniającym dzisiejszy PRL-bis.

Wiechu J. K.

Wiechu J. K.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem...lata 80 są dobrym przykładem potęgi umysłów, które razem walczyły o dobro...polityka i religia to tematy rzeki i jestem od nich z daleka, trzymam się raczej pozytywnej energii, która pozwala mojej wyobraźni i tym samym rzeczywistości kreować wyższe umysłowe wibracje.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • .KOBIETA.
      W płatkach ciszy …

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...