Jednooki pirat

[Dawid Rzeszutek]

Jednooki pirat

 

Na niebie nocnym 
kryje się pirat o ślepym oku ,
który zdrowym okiem podgląda, 
a tym drugim marzy.

 

Pirat jak perła horyzontu 
pływa po nocnym morzu,
gdzie gwiazdy jak kry 
zagrażają spokojowi.

 

Pali fajkę z zielem kosmicznym 
i obserwuje zakazane sceny 
w akcie naszego przeznaczenia.
Role jak sufler zna na pamięć.

 

Gdyby Bóg istniał, to Eden byłby portem 
marzeń i ukojenia, gdzie pirat 
po nocy, w spokoju, by odpoczywał,
ale nie istnieje i ostatnią przystanią...

 

- jest ciemność, strach i ból

Edytowane 3 Lipca 2018 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Coś jest w tym wierszu, podoba mi się :)

[Dawid Rzeszutek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło mi z tego powodu, że się Tobie podoba.. Bałem się, że straciłem twoje  oko, umysł i serce ; ciebie jako odbiorcę. Bardzo ceniłem twoje spostrzeżenia i rady i przykro mi było, gdy się nieco skłóciliśmy. Piszę różnie i warto czasem sprawdzić czy nowy wiersz jest "jadalny", czy nie. Dziękuję za poświęcony czas mojemu tekstowi. Jak zwykle kłaniam się nisko.

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Śledzę Twoje wiersze, niestety nie potrafię doczytać do końca,

akurat ten doczytałam, masz specyficzny sposób pstrzenia na świat i wyrażania przekazu, myśli

wszystko może być jadalne, tylko nie wszystko smakuje i da się strawić, 

akurat w tym wierszu spodobała mi się plastyka i obrazy, które zobaczyłam, podziałał na wyobraźnie,

pozdrawiam :)

[karenka]

Wiersz na pewno zaciekawił pomysłem i można i tak,jest swoboda myślowa i fajny ogólnie styl-ale myślę,że życie i doznawane w nim rozterki często stwarza fałszywy obraz Boga,bo w rzeczywistości Bóg jest niezmienny,jest czuły i najbardziej ludzki i na pewno jest,właśnie w tych pogardzanych,odepchniętych,słabych uznawanych przez świat za niezdatnych-przez takich najmocniej przemawia,wystarczy Go dostrzec w naszej codzienności,a zapomnimy choć trochę o sobie i własnych troskach,zaczniemy żyć,kiedy wyjdziemy na przeciw drugiemu człowiekowi i otworzymy się z własnej skorupy zamknięci przez doznany ból-dostrzeżemy Boga nie w zaświatach na chmurkach,że jest ,wędruje razem z nami-istnieje wśród nas-tylko to człowiek nie zawsze potrafi Go przyjąć,to człowiek przez złe wybory i upór zaciemnia rzeczywistość.Wiersz wyzwala mnóstwo refleksji:pozdrawiam serdecznie