Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Modlitwa

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Gdzie Ty jesteś Panie mój,

wyobraźnię mą kreujesz

niewyraźnie, lecz bojaźnie

                       przenikliwie.

 

Jesteś mi opoką życia,

drogą prostą mnie prowadzisz,

czuwasz ciągle, czuwasz trwale

                             nieskończenie.

 

Chcę Cię poznać, chcę Cię ujrzeć,

z głębi serca mocną wolą

Panie mój do Ciebie wołam,

                         Ciebie wzywam.

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)
1
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Hej Mario! 

Byłem, czytałem. Nie moja to bajka, ale po przeczytaniu Twojego wiersza w mojej głowie zaśpiewał Muniek słowami: Jesteś tak daleko ode mnie, czasami jednak blisko tak
Wyszedłem z domu, nie było nikogo
Zgubiłem sens, upadłem na twarz
Nocą ulice są złe
Samotność gnębi mocno tak
Poczułem wtedy, wtedy że jesteś
Czasem znajdujesz dla mnie czas. 
Tylko ja nie chcę jego kumplem zostawać i wolę, by trzymał się ode mnie z daleka, bo jego obecność kojarzy mi się z cierpieniem i rozlewem krwi. Ale, taki już ze mnie antychryst. Mam nadzieję, że wybaczysz :) 

Z niechrześcijańskim, ale zwykłym ludzkim pozdrowieniem.

Edytowane przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)
Maria_M

Maria_M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szanuję Twoje zdanie i Twoją stanowisko,  kwestia wiary, to sprawa bardzo indywidualna, powiem - intymna. Powyższe słowa napisałam, majac 15 lat, kawałek czasu upłynęło, a czas robi swoje. Dziekuję, że byłeś i czytałeś. 

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Simon Tracy
      Heretycka pieśń o Doskonałych z Montségur

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Annie Do mnie zawsze zasady Katarów i ich Consolamentum przemawiało. Pewnie w XIII wieku spłonąłbym jako Doskonały na stosie. Czasami zastanawiam się nad tym dlaczego np w XX wieku tak postępowy ruch religijny nigdy się nie reaktywował.
    • Berenika97
      Statystycznie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec   Bohaterowie wymierają a tchórze się rozmnażają. Ewolucja wybrała ostrożnych - natura jak zawsze ma rację. Ale masę bohaterów spotkasz na Instagramie
    • TomaszT
      Zamyślony na spacerze

      Przez TomaszT · Opublikowano

      W skupieniu jest pewna wada By w stanie tym nie przesadzać Aby nie wiedzieć czemu Nie zmienić stanu skupienia    Skupiając się, więc się skup Byś sam nie zmienił się w słup  
    • Annie
      modliszka by lacan

      Przez Annie · Opublikowano

      @hollow man wolisz komentarz mój (człowieka) czy czata?
    • Berenika97
      Zbilansowane kreski

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Deszcz w tym mieście nie obmywał z grzechów. Spływał po rynnach jak ściek, mieszając się na asfalcie z rozlaną benzyną i krwią. W kabinie toalety, pod migoczącą świetlówką, która bzyczała jak uwięziona mucha, sypał proch na brudne wieczko od puszki. Brał kreskę - białą, ostrą autostradę, która obiecywała ucieczkę. Prowadziła prosto w betonową ścianę. Przez sekundę serce biło mu w rytm jazzu, którego nikt inny nie słyszał, a świat nabierał ostrych krawędzi. Ale euforia to tylko pożyczka na morderczy procent. Od miesięcy był pod kreską. Nie tylko w banku, gdzie czerwone cyfry dawno przestały mieścić się w rubrykach. Był pod kreską u samego siebie. Mieszkał w cieniu debetu, w świecie, gdzie nadzieja była towarem deficytowym, a jutro - kolejną ratą, której nie miał jak spłacić. Wrócił do baru. Barman, gość o twarzy wyciosanej w starym granicie, patrzył na niego bez cienia litości. - Ostatni raz, Max - mruknął, stawiając przed nim mętną whisky. - Znowu bierzesz na kreskę, ale ten zeszyt ma swoją ostatnią stronę. A ty właśnie do niej dotarłeś. Max chciał coś odpowiedzieć, obiecać przelew, który nigdy nie przyjdzie, albo wspomnieć o „pewnym" interesie. Nie zdążył. Drzwi baru otworzyły się z hukiem, wpuszczając do środka chłód nocy. W progu stanął mężczyzna w zbyt dobrze skrojonym płaszczu, który zupełnie nie pasował do zapachu taniego piwa i lizolu. Cień przybysza padł na blat, długi i ostry jak nóż egzekutora. Nieznajomy nie zamówił drinka. Wyciągnął tylko gruby, skórzany notes i srebrny ołówek. Spojrzał Maxowi prosto w przekrwione oczy, po czym spokojnym ruchem wykreślił coś w kolumnie nazwisk. - Bilans musi się zgadzać, Max - głos był chłodniejszy niż lód w szklance - Ktoś cię właśnie podsumował, bez możliwości odwołania. W tym mieście nikt nie dostaje nic za darmo. Zwłaszcza czasu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...