Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Słońce świeciło

Jakub Knapik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jakub Knapik

Jakub Knapik

Opublikowano
Opublikowano

Słońce świeciło, a ja siedziałem na ławce.
Ławka była żółta, a ludzie rozmawiali.
Chłopczyk biegał, dziewczynka skakała.
Starsza pani w okularach narzekała.
Na kota sąsiadki, chyba... nie pamiętam...

Słońce świeciło a ja spacerowałem.
Chłopczyk kopał, dziewczynka rzucała.
Cyklista biegał, biegacz jechał...
Nie wiem jak to było... słońce mnie oślepiło...

Słońce świeciło, a ja stałem.
Chłopczyk budował zamek, dziewczynka burzyła.
Starszy pan oglądał ptaki, a może chmury?
Były podobne kształtem...

Wszystko pociemniało.
Chłopczyk wracał do domu, dziewczynka za nim.
Przytulona para patrzyła przed siebie, może w przyszłość?
Nie wiem, wszystko pociemniało...
To pewnie, przez to, że włożyłem okulary, słońce świeciło...
 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Wiatr i łąka

      Przez aniat. · Opublikowano

      On swoim ramieniem ją zawładnął, jak wiatr, co wszystko na drodze chwyta. Pieścił ramiona, tarmosił zmysły i nie zadawał żadnych pytań.   Ona kładła się trawą po łące, pod każdym jego podmuchem silnym. Przy szeptach miękkich tańczyła lekko, tak się nie czuła z nikim innym.   To była taka dziwna miłość – zdarzyła się szybko i namiętnie. Kwitła czerwienią, jak maki w polu – krótko, ale jak pięknie.   Ona zielenią go czarowała, swych rzęs łąkowych kołysaniem. On rzucał pod nogi upojne bukiety i w tym kochaniu był cały dla niej.   Byli dla siebie łąką i wiatrem, co w swym splątaniu tkwią namiętnie. Szkoda, że tylko na chwilę jedną, bo wyglądali tak pięknie.  
    • hehehehe
      Piątek w łodzi

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Osiemnastka! Jaś krzyknął wesoło. Czas pożegnać się wreszcie ze szkołą! Te pięć lat w szóstej klasie chyba na coś mi zda się. Bądź jak Jasio - skończ szkołę, pierdoło!     Płonie szkoła w sierpniowy dzień (Koło), uczni, gapiów tłum stoi wokoło. Wśród nich Jasio przemyka, uśmiech, strzela selfika. Wiedzieć trza kiedy skończyć ze szkołą!  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Religijne kabarety.

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. - też tak to widzę - czysta prawda  -                                                                                                            Pzdr.
    • wiedźma
      Dwa oblicza

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
    • Jacek_Suchowicz
      Bez skojarzeń

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   ale jesteś przeurocza  gdy poradzić już nie możesz więc wywalasz mą zawartość na stół czasem na podłogę   bierzesz szminkę cień do powiek resztę upychając chowasz no i znowu jestem w sobie robię jako twa ozdoba   gorzej kiedy trwa spotkanie a telefon rozdarł japę szukasz gmerasz coś tam złamiesz chcesz wyłączyć i przepraszasz   czasem skrywam rzeczy parę nie wypada o sekretach ale powiem: w każdym calu moja pani - to kobieta :)))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...