Historia edycji

"Ulotne ego" Para z chmurką się ujrzały, chmura z pary lekko drwiła: – Ale żeś ty kłębek mały – lekceważąco mówiła. Para syknęła, zrażona: – Nie wywyższaj się tak z góry! Nie bądź pychą oślepiona, bo cię wchłoną większe chmury. I poczęła puchnąć – rosnąć, by dorównać wielkiej chmurze. Rozdymując się, lecz rzednąc, coraz wyżej, coraz dłużej. Gabaryty swe napręża, myślą już sięgała nieba. Jej wysiłek – ją zwycięża, bo i miarę znać swą trzeba. Zasapała, zasyczała, sił w zapędzie nie starczyło. W jednej chwili się rozwiała – jakby nigdy jej nie było. Chmura nawet nie spojrzała, płynąc szlakiem swych niebiosów. Przez dzień takich par mijała, w aspiracjach – od pokosu. Morał płynie sam do ucha: Nie urośniesz samą miną. Kto w swe ego nazbyt dmucha, ten się dławi własną kpiną. Leszek Piotr Laskowski

Piękne, spokojne obrazy i piękny poetycko wiersz, który ma wyjątkowy klimat i czyta się go z przyjemnością...pozdrawiam słonecznie*)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, bardzo mi miło. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@andrew wyjście wspólne, do parku super sprawa, ale najwidoczniej to on musi najpierw ochłonąć, a potem się zobaczy...pozdrawiam z uśmiechem*)

@.KOBIETA. Można

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ale tylko w "Rodzinie", bo trzeba sobie wszystko wybaczyć, wiedząc o trwałej przyjaźni("rodzinnej"). OKI