W miesiącu rozkwitających hiacyntów

[befana_di_campi]

 

I. Przed szarą godziną

Perłowo z tym różowym
matowieniem powietrza
aż po niebieskością nasączony
bezkresny widnokrąg -

Gdzie przestrzeń
otwiera perspektywę
niby drzwi do domu
czterech wiatrów

II. Szare godziny

Tylko w lutym są najpiękniejsze
wszystkie szare godziny -
Mleczne jak opal w którym przebłyska
rozżarzony drucik zachodu

Wówczas iszczą się marzenia
na jutrzejszy dzień

III. Po zachodzie. Seraficko

Szara godzina 
to ta przeźroczyście fiołkowa 
i szafirowo seraficka 
ze świetlanym obrzeżem 

zapadniętego zmierzchu 

wtedy ja i mój Anioł 
wtuleni skrzydłem 
przy skrzydle patrzymy 
w zimowy wieczór - 

na zieloną przemieniający się noc

 

[Jacek_Suchowicz]

wiesz, że nie lubię wolnych form, ale w ty cuś jest

I. - bardzo ładnie (zimowe wschody i zachody słońca szczególnie)

II. - może ten drucik jakoś z innej planety

III. - aż się bałem czy aby w tej szarości nie spotkam dachowca :) ale ok.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tylko czy Ty już masz skrzydła ?

 

Pozdrawiam :)

 

ps. uwielbiam hiacynty - pięć aktualnie kwitnie

Edytowane 1 Lutego 2018 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[befana_di_campi]

Jak se pomrę, to na pewno je otrzymam :-))) Na razie posiadam alegoryczne :-)))

 

:-)

 

P.S. Aktualnie kwitnie u mnie hiacynt biały :-)))

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:))) Łap do łapki serduszko :-)))

[Bolesław_Pączyński]

Wiersz rozkwita gamą barw, można się rozmarzyć:))

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)))

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co do skrzydeł, to mimo, że nie siedzę w tej teorii,  wydaje mi się, że to zarezerwowane dla czyściuteńkich duszyczek, albo w metaforyce uwiedzionych mężczyzn - kobiet, co potem i tak z anielicy w diablicę, z rybki w flądrę z upływem czasu się zmieniają. 

Do tego wielu 'świętych' w naszej kościelnej stylistyce, na miano 'dobrych' i być może nie zasługuje w pełni. No ale, to taki subiektyw, może ma teoria wypaczona, w poezji przyjmuję wiele metafor, w życiu mniej:) pzdr