Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** (za oknem płacze niebo)

Anastazja Sokołowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anastazja Sokołowska

Anastazja Sokołowska

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

za oknem płacze niebo
cichutko mi szepcze
nawołuje mnie swymi łzami
usta zaciskam
i milknę wraz z niebem
i cichnę wraz z nieba mokrymi rzęsami

 

i łkamy razem
we wrzasku swym cichnąc
i niebo mi szepcze
jak chciałoby zniknąć

 

 

(wiersz archiwalny, napisany około 5 lat temu)

Edytowane przez Anastazja Sokołowska (wyświetl historię edycji)
3
azk

azk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

za oknem płacze niebo
cichutko mi szepcze
nawołuje mnie swymi łzami
usta zaciskam
i milknę wraz z niebem
i cichnę wraz z nieba mokrymi rzęsami

 

i łkamy razem
we wrzasku swym cichnąc
i niebo mi szepcze
jak chciałoby zniknąć

 

 

Podoba mi się wiersz, ale tego nieba za dużo uchylasz czytelnikowi.

Stanowczo.

 

Pozdrawiam

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bogdan Tęcza
      WIERNI

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      WIERNI   Dopóki w nas lawa nie wystygła Dopóki serce trzeszczy w piersi Bądźmy dla siebie ożywczym wiatrem I wypełniajmy wolną przestrzeń.   Ref;Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Być może chwila to ostatnia Być może czas nasz właśnie mija Kreślmy pazurem znak po sobie Niech młoda dusza skrzydła rozwija.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Gdy nam wyliczą cel autostrady I na niebiosach znak przestawią Pełni spełnienia jedźmy ku światłu Co całe życie do kresu trasy prowadzi   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Skóra i glany już wytarte I wacha kroplą ostatnią płynie To warto było gonić się z wiatrem Bo kiedy jedziesz czujesz że żyjesz.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Bogdan Tęcza® 3.06.2026
    • Waldemar_Talar_Talar
      To coś…

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  Czy to wzrok? Czy dotyk? A może ciepło? - wszystko to razem  - czyli miłość -                                                                                                Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      pół liścia między kartkami

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - cudowny obraz namalowałaś poezją - czarujący magiczny -                                                                                                                               Pzdr.serdecznie.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Powroty

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - urokliwy wiersz - super -                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • andrew
      Alchemia +2

      Przez andrew · Opublikowano

      @kasia652 ... mimo radości inne jutro otwiera drzwi czeka warto zajrzeć nawet w południe gdy ... gdy się ochłonie   świat ma wiele uroku ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...