Los mój

[Anonim1]

Ludzie są jak kości,

O jakże nieprzewidywalni,

Sami drogę swą kształtujący,

Metaponteiczyk mocno już dziwaczący,

Ówczesny mędrzec, rzekł mi kiedyś z wielkim wahaniem,

Jak nie przystawać z ciceronowaniem.

[Stary_Kredens]

witaj

dziwne zestwienie w  porównaniu , moim zdaniem chybione , chyba , że nie znałam tego tropu i może mi go wytłumaczysz cała reszta zresztą podobnie

pozdrawiam Kredens

[Anonim1]

Witam,

Utwór miał pokazać nieprzewidywalność losu ludzkiego oraz to jak nie popadać w idee filozofii aby nie stać się tylko oprowadzaczem po świecie, ale aby go kształtować.

[Stary_Kredens]

dzięki komentarz mnie przekonał ale wiersz niestety nie

[Anonim1]

Witam,

Proszę o odczytanie słów ułożonych z pierwszych liter słów rozpoczynających  każdą linijkę  jest to wyjaśnienie tytułu.

A co do tekstu jest on strasznie zakręcony i mnie też ciężko było określić jednoznacznie o co chodzi.

Pozdrawiam

[Stary_Kredens]

no taki wiersz to szarada , też ciekawe, ale sama na to bym nie wpadła

pozdrawiam Kredens

[Maria_M]

Dlaczego kości, może woda, która sama kształtuje swoje koryto? Poza tym lubię teksty, nad którymi trzeba pomyśleć. A Twój taki jest. Pozdrawiam

[Anonim1]

Witam,

Chodzi o to, iż prawdopodobieństwo określenia jaki jest człowiek, jest takie same jak prawdopodobieństwo określenia szans na wypadniecie określonego oczka na kości do gry.  Pozdrawiam