płynę

[gwidoniusz]

Dryfuję.

Poruszam się po skończonym bezkresie bez wyznaczonego celu.

Otumaniony, ogłupiały, zły i niezrozumiały.

Z balastem na plecach.

Z ciężarem.

Pod presją, której może nie być.

Niewidzialna sieć połączeń kastruje moją zdolność postrzegania rzeczywistości.

Chaos.

Pozostaje mi ucieczka.

Uciekam więc.

Staram się być w ciągłym ruchu.

 

Presja.

Ocenne oczy.

Spojrzenia.

Mgła.

A ja?

Daję i biorę.

Wyrzucam kartę i przebijam.

Pula jest wielka.

Ogromna.

Stawką moje życie.

 

Nieznana struktura.

Świat bez granic.

Granic, które pojąć bym zdołał.

Pozostaje dryf.

Dryfuję więc.

Gdzie zmierzam?

Nie wiem.

Czy droga słuszna?

Odpowiedź niejednoznaczna gdyż na mieliznę nie wpłynąłem.

Jeszcze kadłub nie został na tyle uszkodzony bym zatonął.

 

Lęk.

Paskudny lęk.

Przed oceną.

Przed działaniem.

Paraliżujący lęk.

Znam skurwysyna bo mieszka ze mną od lat.

Rozpoznaję go.

Jak staje się strukturą jestem go w stanie pokonać.

Czuję go, a i on mnie identyfikuje.

Wredny, impertynencki intruz.

Pozostaję więc w ruchu.

W czasie gdy się poruszam nie jest w stanie mną zawładnąć.

Gorzej gdy leżę.

Gorzej gdy śpię.

 

Szukam miejsca gdzie rzucić kotwicę.

Miejsca gdzie znajdę to, co powoli tracę.

Stabilności by zmierzyć się z mym lękiem.

 

Szykuję się na zadanie pierwszego ciosu.

 

[Połeta]

Bardzo ciekawe i przerażające. Rozumiem z czym się mierzysz  i obawiam się że ty nie rozumiesz  jak wygrać tą walkę. Jeśli chodzi o gramatykę i strukturę to nie znam się na tym.

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam, Gwidoniuszu. Niełatwe "dryfowanie". Lecz łatwiejsze żeglowanie. :))) Pozdrawiam, Justyna.