nie wierzę

[Jacek_Suchowicz]

(niecierpliwi niech nie czytają

a cierpliwi jak dobrną do końca niech pomyślą)

 

Myśli nad ranem przychodzą różne.

Ostatni  wieczór utkwi głęboko,

chcąc bólem głowy i zgagą uwieść

bełtając w głowie  – wskrzesza niepokój.

 

W tej sytuacji żadna rozmowa

lub dywagacje  na temat ego

są jak na polu łaciata krowa

choć patrzy w niebo – nie wie dlaczego.

 

Kiedy Riposton wykona swoje,

a sok z ogórków ukoi brzuszek,

przy dobrej kawie usiądź w spokoju,

zniszcz butne myśli, oddaj się skrusze.

 

A któż ci kazał klepać litanie,

jak brudny pątnik snuć się na drodze

i recytować zdania czytane

miast tego pomyśl żeś Dziecko Boże.

 

Nawet jeżeli odrzucisz wiarę,

nauce ścisłej dając priorytet,

wspomnij o kwarku energii małej,

kiedy wibruje - ma swoje życie.

 

A gdy ustanie po prostu znika.

Próżno go szukać w czasoprzestrzeni,

jeśli trwa dalej - mówi fizyka,

tworzy materię, aby świat zmienić.

 

Z niego powstają: tlen, wodór, azot,

krzem, węgiel, siarka, srebro i złoto.

Podlega jakimś najwyższym prawom

formy materii kreując po coś.

 

Bacznie badając kwarków wybryki,

logikę widząc w tym co się dzieje,

najznakomitsi świata fizycy

orzekli jedno: że On istnieje.

 

Stworzone dla nas - cztery wymiary,

dla potrzeb świata zapewne mało,

zaś nam wystarczy, by zdać egzamin,

że Słowo Boże Ciałem się stało.

 

Jeszcze nie koniec żmudnych wywodów,

nastąpi teraz część najtrudniejsza;

jeśli cię stworzył - nie bez powodu,

byś wieczne szczęście osiągnąć zechciał.

 

On ci nie kazał klepać litanii,

jak brudny pątnik snuć się na drodze

i recytować zdań przeczytanych

jest też Twym Ojcem pomóc Ci może.

 

Jeśli zza kratek w ciemnym kredensie

odmówić każą nawet różaniec,

uwierz, dostałeś tylko narzędzie,

byś wszystkie troski mógł Jemu zanieść.

 

Ten ciemny kredens to konfesjonał.

Dwa różne meble, lecz cecha wspólna,

przybory w obu : tu - do jedzenia,

tam - abyś dialog prowadzić umiał.

 

Pacierz, litania oraz różaniec,

to sztućce, które myśli prowadzą.

Ułatwią wyznać; mój Ojcze, Panie,

Tobie powierzam smutek i radość.

 

Racz błogosławić umysł i ręce,

wysiłki czasem idą na marne.

Zostaje jedno prośba za księdzem

Ruotolo: „Jezu, Ty się tym zajmij”.

 

Z dziecka ufnością we wszystkim zawierz,

przeanalizuj życie swe całe

i ze spokojem przy dobrej kawie

dziękuj za wszystko, co cię spotkało.

 

Szczęścia, nieszczęścia skrywają sensy,

przypomnij żywot bogacza Hioba,

i nie odrzucaj dobrych pasterzy

oni prostują ścieżki do Boga.

 

Może sam kiedyś stwierdzisz „nie wierzę”.

Zdziwienie nagłe zsumujesz gestem

i wyznasz z serca najbardziej szczerze:

„wierzyć nie muszę - ja wiem że jesteś”.

 

 

 

 

 

 

Edytowane 15 Lipca 2018 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[agnieszka zegadlo]

droga do przekonania..śliczny wiersz, bardzo nastrojowy..

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj Jacku - piszesz że jak ktoś dotrwa końca ma pomyśleć - podpowiedz mi o czym

 - myślę że wiersz dla typowego ateisty - mam nadzieje że mnie rozumiesz i nie masz mi tego kom za złe.

                                                                                                                                                                                           pozd.                                            

 

Edytowane 23 Lipca 2017 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Annie]

No, doczytałam do końca  nawet z przyjemnością i powiem przekornie - myślę, więc chyba jestem? ?

Pozdr 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

serdeczne dzięki za tą nastrojowość :))

pozdrawiam

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Waldku - pisząc nie myślałem o ateistach, ale Twoje spostrzeżenie - coś w tym jest

Pozdrawiam

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki, że  z przyjemnością - skoro myślisz to jesteś :))

Pozdrawiam

[andreas]

@Jacek_Suchowicz

Niestety, nic nie poradzę na swoją niewiarę, chociaż napisałem nawet proszalny wiersz.

 

naucz mnie modlić się tak zwyczajnie

ja jeszcze nigdy chyba to wiesz

aby w mój pierwszy nieśmiały pacierz

wniknął grzesznika skruszony szept

 

za siódmą winę z kamiennych tablic

bo co najlepsze brałem jak nikt

bez słów podzięki choć kilku marnych

za wszystkie noce za wszystkie dni

 

gdy mogłem ptaki na niebie liczyć

z tobą beztrosko na głos się śmiać

patrzeć jak każdej wiosny i zimy

w słońcu z chmurami droczy się wiatr

 

PS

 

A limeryki wymagają rymów dokładnych czyli częstochowskich, chociaż niektórzy idą na łatwiznę i stosują rymy odleglejsze.

 

Pozdro.