Historia edycji

@Mel666 Jeśli w procesie twórczym najważniejsza jest prawda, to powinna się wymykać autorce - jak w Twoim wierszu. W sobie i we wszystkim, w akcie twórczym i opisywanej rzeczywistości fizycznej i mentalnej poszukujesz prawdy... To raczej syzyfowy trud, ale... warty ludzkiego wysiłku. Pamiętasz, jak nawiązałem do mitu Raju Utraconego z tej przyczyny? To niebezpieczne poszukiwanie :-))

@Berenika97  w tym wierszu faktycznie jest obraz tego co zostaje po smutku i po rozczarowaniu. Próbowalam tu uchwycić klimat wierszy M. Białoszewskiego. Odrazu też wyjaśniam, że jest to tylko inspiracja, nie odbicie Jego twórczości.   " Słowo, którego nie ma " to wszystko to, czego nie jesteśmy w stanie nazwać, bo to zbyt trudne.Można  jednak pozostać sobą i to zapisać. Dziękuję za piękne odczytanie ;) Uściski

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@LessLove dziękuję za ten komentarz  Długo zastanawiałam się jaka jest relacja pomiędzy autor-wiersz-odbiorca. Po namyśle interesuje mnie bardziej moment gdy język zaczyna żyć własnym życiem i wymyka się jednoznacznej odpowiedzi. @LessLove o tym też myślałam....gdzie jesteśmy my...co czujemy...jak odczuwamy.

@Gosława Bardzo lubię Twoje hołdy naturze, krajobrazowi, lasowi, wsi (pod Krakowem?). Ciało drzew opływa tym samym deszczem, co ciało kobiety, która płoszy się głosem narastającej ulewy i burzy. Subtelny obraz. Pozdrawiam.

@Magda1973   Tyle w tym czułości i cichej obecności przy drugim człowieku. Nie trzeba wielkich gestów - czasem wystarczy kawa, koc i to, że ktoś jest blisko. Bardzo mocny i piękny tekst.