Zgłoś

Są   są przebiśniegi a nie ma śniegu drzewa mrugają gałązkami słońca oddechem się bawią mój cień dotyka ziemi gubi się w nadchodzącej zieleni potyka o kamienie i zaspane liście w strumyku snują się opowieści kropelkami przetkane kaczka wygłasza pretensje nie wiadomo o co i do kogo w zachodzącym słońcu tańczy wiatr wiosna nadchodzi.  

@Myszolak   Bardzo dziękuję! To, co napisałaś o przeszłości jako jedynym pewnym gruncie - zostanie ze mną. Dziękuję za tę głębię czytania. Wzruszający komentarz.    Serdecznie pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk   Nie wiem nic na ten temat. Moja wiedza o wyprawie Aleksandra jest ogólna, to dzięki Tobie poznaję ją bardziej szczegółowo. :)      Horyzont się nie kończy, to tylko my przestajemy go widzieć pod powiekami z piachu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mi ten wiersz od razu przywołał na myśl ofiary obozów koncentracyjnych. Gdzie pewna była jedynie przeszłość i  trzymanie się jej często było jedynym sposobem by przetrwać, to jedyne co pozostało.    Ta wieczność dotyka bardzo mocno, bo faktycznie, dla ofiar wojny przyszłość była ogromną niewiadomą, nie było punktów zaczepienia, był po prostu czas który rozciągał się w nieskończoność a zarazem mijał niezauważalnie. Ja tak to widzę. 

@violetta Chciałabym, mieć taką babcię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.