POEMAT O POEZJI.

[Anna Świętokrzyska]

 

 

Pisanie poezji to nie rzemiosło,

Ani żmudna praca od ósmej do trzeciej.

To jest myśl dręcząca , uwięziona chwilą

W kruchą siatkę zwykłych i niezwykłych słów.

To jest uśmiech nad grzybem, znalezionym w lesie,

Zamyślenie nad taczką pełną barwnych liści,

To jest rozpoznanie w chmurach czyjejś miłej twarzy,

Wiosenna suknia zielono-zielona

I wiatr we włosach, gdy skowronek śpiewa,

To gaworzenie kosa o czwartej dwadzieścia,

I czerwcowy wieczór, pachnący maciejką,

To jest oddech wstrzymany, kiedy sarny blisko,

To jest trzepot, gdy chmara motyli nad kwiatem,

Ulubione perfumy za uchem, na skroni ,

Czyjeś serce na dłoni,

Niebotyczne zdziwienie nad urodą Świata

I niełatwa zaduma nad tym Łez Padołem,

To są gesty maleńkie o wielkim znaczeniu,

Dzieło Boga w pastorale liścia

I pluskanie rzeczki w rytmie Szopenowskich scherc,

Siwy włos na skroni, komitywa serc,

Blask słońca w wiernym psim spojrzeniu prosto w oczy,

Mruczenie kotki, kiedy przytulana,

I odciski na duszy gdy przykre wspomnienie.

Co jest prawdą, co kłamstwem,

I jak bardzo boli brak szacunku dla dobra i niesprawiedliwość.

Jeszcze aneks do życia- pasje i dążenia,

Wytyczony cel jasny, mimo przeszkód wielu,

Końskie chrapy wilgotne,grzywa w wielkim pędzie

I odwieczne pytanie „jak to z nami będzie?”

To jest myśl, co wyrywa ze snu tuż nad ranem,

Słowa, co nie dają zasnąć, gdy nie napisane,

To nieodparty mus zapisu szyku słów banalnych

Pomimo pilnej pracy,

Szczęście, gdy ktoś przemówi moim własnym słowem,

To ciepły deszcz wiosenny, budzący do życia,

Zapach trawy skoszonej, pieczonego chleba,

Blask uśmiechu, gdy radosna dusza,

To łzami wypełniona melancholia oczu,

Gdy słyszę o cierpieniu , kiedy bez współczucia,

To smutna wściekłość na nieakceptowalne,

To chwilowa niespójność z rzeczywistym światem,

I niepokój erraty aż do konsensusu.

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj Anno - powiem tak - zgubiłem się w tych znanych zwrotach - nic nowego

to w poezji - ale proponuje poczekaj na innych - na pewno zabiorą głoś.

Czyta się niewygodnie...to fakt.

                                                                                                                              pozd.

 

[Alicja_Wysocka]

Wyliczanka Aniu, do tego długa.

    Jeśli wiersz ma być dłuższy, to autor powinien go tak napisać, żeby czytelnika przytrzymać do samego końca, 

bo inaczej ucieknie, nie dotrwa.

Czytelnik ma żałować, że wiersz się skończył, że chciałby jeszcze.

Popracowałabym także nad lepszą puentą.

 

To tylko moje zdanie, przepraszam, nie chciałam żeby bolało.

 

Pozdrawiam serdecznie :)

 

 

[Anna Świętokrzyska]

Dziękuję za poświęcenie cennego czasu. Każdą uwagę sobie cenię.:)