Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

p. Wojciech Młynarski

bronmus45

Przez bronmus45
w Poezja śpiewana

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bronmus45

bronmus45

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)


#
skopiowano ze strony FB
#
Dziś o godzinie 20.40, po bardzo długiej chorobie umarł nasz tata Wojciech Młynarski. Bardzo prosimy media o danie nam czasu na przeżycie tego w pokoju. Paulina, Agata i Jan Młynarscy.

#
Bardzo mi przykro. Pan Wojciech był dla mnie jednym z niewielu twórców, na którego kolejne dzieła czekało się z wielkim zainteresowaniem. Wyrazy współczucia dla całej rodziny.
Bronisław Muszynski - (bronmus45)

...
- jesteś już na wczasach
w tych niebiańskich lasach
wraz z Tobą się skończył
czar radosnych chwil...

Edytowane przez Bronisław_Muszyński (wyświetl historię edycji)
maria_bard

maria_bard

Opublikowano
Opublikowano

@Bronisław_Muszyński
Dziękuję Bronku za to, co napisałeś...

Jest teraz do kupienia wybór tekstów Wojciecha Młynarskiego zatytułowany: "Od oddechu do oddechu". Polecam wszystkim. Znaleźć tam można wiele najważniejszych tekstów, choć na pewno nie wszystkie.
Poza tym polecam wizytę w jednym z warszawskich teatrów, gdzie można poczuć, że myśl i emocja nie są osamotnione. Warto! To Młynarski śpiewany, ale i mówiony przez Fronczewskiego. A Publiczność ...no, cóż trzeba tam być:-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Trollformel
      Po stokroć

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Wyrastam ze wschodem z butów łąki, stokrotki. Kapelusz ze słomki, lniana sukienka, bukiet makówek, mleczny raj dmuchawców. Rosa perliście zdradziła pająka, suszą się sidła, jestem na boso. Ziemi niebieskiej kuli, percepcji paleta, kot ma szary mysi wzrok. Jest kształtem nieskończonych prób oderwania od przyciągania jak pyłek na kwiatku, który ma swoje lotne plany. Zapach przytuli, miodowy żółty, rozpieszcza ciepłe powietrze.   Otwieram okno wylewa się potok kursora. Przelewam je na tapetę.
    • _M_arianna_W...
      I ma bardzo wiele

      Przez _M_arianna_W... · Opublikowano

      I córka ma gza (?) raz gama króci.    
    • Wiechu J. K.
      Gorąco (Drabble)

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Annie Faktycznie, życie inspiruje różnorako. Pozdrawiam :)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 98. Lustro

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Wiersz, choć osadzony w realiach starożytnej wyprawy wojennej, ma wymiar uniwersalny - opowiada o konfrontacji człowieka z jego własnymi ograniczeniami. To jest jak studium psychologiczne człowieka zderzonego z kryzysem,jak opowieść o każdej życiowej próbie, która odziera nas z codziennych iluzji. Najpierw jest uniwersalny mechanizm obronny ludzkiej psychiki - wyparcie. Na co dzień żyjemy tak, jakby cierpienie, starość dotyczyły tylko innych. To iluzja, która pozwala nam funkcjonować. Utrata wzroku to symbol, bo każda utrata czegoś cennego (zdrowia, statusu, strefy komfortu) zmusza do spojrzenia w głąb siebie. „Kto ślepnie, czasem widzi więcej” - kryzys jest tu pokazany jako brutalny, ale skuteczny nauczyciel.   Góry i pustynia w ujęciu uniwersalnym po prostu los, natura lub absolut. Świat uderza w człowieka „bez gniewu i bez pośpiechu”. Nie ma w tym kary za grzechy, nie ma złośliwości - to bardzo współczesne, egzystencjalne spojrzenie na wszechświat, w którym człowiek jest zdany wyłącznie na siebie. Zmiana z mrozu na pustynię symbolizuje rzucanie nas przez życie od jednej skrajności w drugą. Całkowicie ponadczasowa część poematu to koncepcja wewnętrznej granicy. Na co dzień żyjemy w strefie komfortu, nosząc maski i kreując wyobrażenia na swój temat. Tytułowe „lustro” (stworzone tu przez ekstremalne warunki) to moment weryfikacji. W psychologii czy filozofii to sytuacja, w której człowiek jest tak wycieńczony fizycznie i psychicznie, że nie ma już siły udawać. Kryzys nie buduje charakteru - on go obnaża. W tym lustrze człowiek widzi, ile jest w nim prawdziwej siły, a ile było tylko pozą.   Świetny tekst! 
    • Annie
      Inna rzeczywistość cz.III

      Przez Annie · Opublikowano

      @Kwiatuszek przeczytałam też 2 poprzednie części :) Ciekawy temat - rozwój duchowy ale i trudny.  Tekst zaciekawił :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...