Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w niedzielę stworzył Pan leniwego
obrazem człowieka go obdarzył
uczynił trudnym jego życie
drogę naznaczył stromizną

stworzony w lenistwo soczysty
żadnej pracy znosić nie pragnął
trud życia urządzał pomysłem
narzędzia tworzył stosował

świat wokół napełniał hałasem
maszyn urządzeń sposobów
czasu wolnego nadmiarem
hojnie współziomków obdarzał

co czynić gdy tyle swobody
obrzękła myśl sieje zamętem
wędrowiec potyka o schody
grzechem zapełnia czas wolny

Pan późno swój błąd zauważył
surowo upomniał człowieka
pomyłkę skutecznie naprawił
ku piekle w dół rzucił po schodach

swym palcem pogroził z wysoka
skrył niebo przed resztą stworzonych
leniwi z ich karkiem złamanym
przejęli rządzenie nad światem

morałem zakończyć wypada
postępu śledząc przyczyny
historię rozwoju dla świata
wyłącznie leniwi stworzyli
Opublikowano

@Zbigniew_Rułkowski


stworzony w lenistwo soczysty
żadnej pracy znosić nie pragnął


Jakieś dziwnie przekombinowane konstrukcje stylistyczne odnajduję w tym wierszu.
Dlaczego ,w lenistwo soczysty'?
Brak spójników, dookreśleń, sama nie wiem czego.
Wiersz wydał mi się jakiś okaleczony,

Pozdrawiam serdecznie


  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

Mi nie pasuje całkowicie mam wrażenie że w tym wierszu przyczynę upadku człowieka przypisujesz w dużej mierze lenistwu.Dla mnie taki wyraz nie przedstawia małą wartość "Lenistwo" bo w gruncie rzeczy za nim zawsze kryje się jakaś konkretna przyczyna natury psychologicznej czy psychospołecznej nie dająca się streścić jednym wyrazem na przykład taki jak lenistwo 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma   Piękny, wyciszający obraz. Czuć w tym wierszu ten chłodny, poranny spokój i ulgę, jaką daje brak konieczności bycia "kimś" przed światem. Metafora wiatru jako starego znajomego, który nie pyta o zgodę, bardzo mi się podoba.  Świetny, klimatyczny wiersz.    Nie dolewam słów. W kubku i tak dość już mamy spokoju.   Patrzę w te pęknięcia - to przez nie wchodzi światło, którego pole nie musi nazywać.   Wiatr niech rozgrzebie resztki wczorajszych pytań.   Zostajemy. Bez planu i bez masek. To też wystarczy.
    • Rozstąpiły się chmury. Zajrzało słońce. Wzleciał widmowy gołąb. Słońce przysłoniły chmury. Podziwialiśmy smugi. Pojawił się metafizyczny orzeł.  
    • @Zbigniew Polit 1. Jestem innego zdania niż Pan, na temat wizerunku Kościoła Katolickiego. "Czarny piar", jaki roztacza Pan przede mną jest nie do przyjęcia. Pan zdaje się nie rozumieć paradoksów wiary katolickiej. A jeśli je Pan rozumie to opacznie, tendencyjnie, w "czarnych barwach". 2.  "Ludy żyjące przed chrześcijaństwem" zostały wymordowane przez chrześcijan? Przecież to nielogiczne! Przed Chrystusem nie było chrześcijan i ludy mordowały się nawzajem pod byle pretekstem. A kto mordował chrześcijan w Koloseum? Kto mordował chrześcijan w średniowieczu? Czyż nie Czyngiz-chan? To taka formalna uwaga. 3. Jeśli za oknem leży śnieg, to dla jednych ma on barwę szarawą, a dla innych niebieskawą. Dla Pana ma on barwę czarną. 4. Oto co pisze "sztuczna inteligencja" na temat polityczności KK:  "Formalnie Kościół Katolicki nie jest organizacją stricte polityczną, lecz wspólnotą religijną i instytucją wyznaniową. Z punktu widzenia teologicznego i prawnego jego głównym celem jest sprawowanie kultu oraz głoszenie doktryny religijnej, a nie zdobywanie czy sprawowanie władzy państwowej.  Jednak ze względu na swoją strukturę, historię i wpływ społeczny, Kościół pełni istotną rolę w przestrzeni publicznej, co często bywa interpretowane jako działalność polityczna". 5. Jeśli łudzi się Pan, iż odrzucając retorykę KK, świat stworzy nową retorykę, która będzie doskonała, tkwi Pan w "mylnym błędzie" (że zacytuje klasyka).   
    • @APM   "Pochylona nad istnieniem"  a  obok jest kurz i burczenie w brzuchu. Ciekawe zestawienie! :)   Jesteś. W tym kruchym „teraz”. Nie spłoszmy ciszy.   Dzień niech goni, niech wiatr przelicza pyłki na słońcu.   A ty - w tym pochyleniu - piszesz świat, który wreszcie Cię słucha.
    • @Alicja_Wysocka   Rozumiem, właściwie to tak pomyślałam, ale wiersz ma uniwersalne przesłanie. W każdym bądź razie robi silne  wrażenie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...