Ogród wspomnień

[Basia_Malic]

Idę wśród drzew ku wielkiej wodzie
Gdzie się zatapia słońca płomień
By w dziwnym znaleźć się ogrodzie
Tam rosną cudne kwiaty wspomnień

Wzrok po dzieciństwa błądzi kwiatach
I wywołuje drogie zjawy
Ojca i matki z tamtego świata
I dom rodzinny w sercu Warszawy

I zapachniały mi narcyzy
Za płotem ciągną się parcele
Z podmuchem lekkiej bryzy
Budziły pierwszych uczuć wiele

Tu niezabudki -kwiaty wierne
Subtelną barwą oczy mi pieszczą
A wśród nich -oczy filuterne
Mojego Janka się niebieszczą

Zebrałam wspomnień uschłe kwiecie
I żal się jakiś czai skrycie
Że wszystko mija na tym świecie
Jak mija młodość, miłość, życie...

[Waldemar_Talar_Talar]

@Basia_Malic

Witaj - słodko subtelnie ciepło i miło w tym wierszu - piękny opis minionego.
pozd.

[Basia_Malic]

@Waldemar_Talar_Talar
dziękuję za Twój komentarz to jest wiersz bardzo osobisty

[halcia]

@Basia_Malic

Bardzo ładny miło czytać i popieś
ciłaś mnie przez te niezabudki i narcyzy,pozdrawiam.

[Stary_Kredens]

@Basia_Malic
To bardzo ładne, ale mało odkrywcze jakby wygrzebane z babcinej szuflady i ta bryza w Warszawie to już naciągnięte do rymu po prostu
pozdrawiam Kredens

[Basia_Malic]

@Stary_Kredens
dziękuję za komentarz ale pozwolę sobie nie zgodzić z Tobą apropo bryzy jakoby naciągniętego do rymu. Bryza czyli łagodny wiatr może występować nad rzeką a wiadomo Warszawa leży nad Wisłą i tu się wszystko zgadza. Tekst ma rym mieszany abab i posiada także rytm .
Pozdrawiam serdecznie:))

[Basia_Malic]

@Annie_M
dziękuję za miły komentarz, zastanawiam się czy warto dalej kontynuować moją poetycką przygodę na tym portalu
Pozdrawiam serdecznie:))

[Basia_Malic]

@halcia
dziękuję za miły komentarz
Pozdrawiam serdecznie:))