haiga jesienna

[bronmus45]

[img]https://4.bp.blogspot.com/-551RS7jh1cE/V_9Qv2xZ9PI/AAAAAAAAa1I/KHRpNWjILXYbtaVbxWjF0BpaSSwTMmySgCLcB/s1600/chryzantema%2Bx%2B150.jpg[/img]
jesienna piękność
w całej okazałości
kwiat chryzantemy

[bronmus45]

@A_B
...
Za dużo tłumaczenia - Ty chyba jednak nie do końca pojmujesz sedno haiku.
Gdzieś to już tłumaczyłem.

[bronmus45]

@A_B
...
- po prostu się czepiasz. Nie mam pojęcia z jakiego powodu, ale się czepiasz wszystkiego, co tylko Tobie się nie podoba.
No więc kolejny już raz przedstawiam tutaj moje rozumienie haiku, którego się trzymałem, trzymam i nadal będę to czynił, bo z kolei mnie tak się podoba.

Haiku to prostota. Jego obrazy to natura uchwycona tu i teraz migawką aparatu fotograficznego i zarejestrowana w naszym mózgu. Ilość sylab użytych w wierszu, to tylko ustalona wiekową tradycją forma, lecz szanując ową klasyczną odmianę, należałoby się jej trzymać. W haiku należy unikać takich środków poetyckich jak porównanie, personifikacja i rym. Powinno też zawierać odniesienia do poszczególnych pór roku. Musi jednak przekazać obraz w sposób zrozumiały dla wielu. Nie tylko samego autora. Jednak treść haiku nie może narzucać ewentualnych konsekwencji toczącej się na obrazku akcji. Nie możemy zatem orzekać o celu dziejącej się tam akcji. Do tego powinien dojść sam odbiorca/czytelnik. Wypowiedzieć się w treści haiku o czymś, że pachnie lub coś "rozdziera", jest typowym przykładem "antyhaiku" Dla innych bowiem ten zapach może być niemiłym odorem, a owo rozdzieranie zwykłą ciekawością. Jak w Zen czy samym satori, nie istnieje przecież wykładnia zjawiska. Tu musi zaistnieć przebudzenie, oświecenie samoistne. A haiku winno być właśnie takim przekazem.
Nie może to być również opowieść o "byle czym". Bo te wszystkie inne to po prostu miniaturki, wiersze wolne lub białe.
Moje tutaj objaśnienia są z rodzaju prostych porad, wierzę jednak, że mogą się przydać wielu początkującym. I mnie też - dla przypomnienia zasad tej wielowiekowej tradycji, aby jej nie postponować...

Proszę sobie wyobrazić scenkę, w której przyprowadzacie ociemniałego niedawno przyjaciela pod krzak jaśminu. On go nie widzi, lecz zapewne poczuje ten urzekający zapach. Więc rysujecie mu obrazki swoimi słowami, otwierające jego zmysłową wyobraźnię:

przydrożny jaśmin
osadzone wśród krzewów
kolory bieli
*
kwitnący jaśmin
nieskazitelnie biały
wśród kwiatów motyl

[Marlett]

@Bronisław_Muszyński
Piękne haiku :)

[bronmus45]

@A_B
Nie mam zamiaru dyskutować z Tobą nadal. Po prostu szukasz zaczepki...
To moja ostatnia odpowiedź:

księżycowa noc
przy ścieżce błyszczy szronem
kwiat chryzantemy

[bronmus45]

@Marlett
Dzięki Marlett... A_B szuka po prostu guza, nie pojmując istoty haiku jako mgnienia migawki aparatu fotograficznego, albo oka. Nawet kolory mu nie pasują. Ja już mu nie odpowiem - szkoda nerwów.

[Marlett]

A_B
Dla mnie ważne by artysta /poeta dotknął mojego poczucia piękna , mojej wrażliwości, wywołał wrażenie :)