Poemat pożegnalny

[Apolonia_Zięba]

Jest taki czas, może to wiosna,
gdy wszystkie plamy znikają z czasem
pewnie nadzieja myśli tak o krokach,
skreślając wszystko, co dotychczas marne.

Zieleń oddycha, płuca już pracują,
z twych oczu spokój znowu mnie kołysze,
mówię dzień dobry niemal wszystkim ludziom,
jestem przy tobie, choć to przecież nigdzie.

Wiosna! Ni kwietniem, wrześniem, ni październikiem,
ni kromką chleba ani wiatrem znad lasu,
gdy gdzieś wychodzisz, znów jest niemile

Idę więc naprzeciw drzewom, naprzeciw wiatru,
tyle tu ciszy, że mogłabym tak życie,
spędzić, dotykając milczeń dębów, grabów.

[Marlett]

@Apolonia_Zięba
Rozstania to ból i tęsknota,
a jednak można je wyrazić lirycznie
ubierając naturę w odczucia ;
dotykając milczeń dębów, grabów
PozdrawiaM.

[WiJa]

nawet jeśli milczenie, zwłaszcza wspólne jest i to nieraz jak bardzo wymowne, to jednak co (do)słowne, to (do)słowne :)

[Apolonia_Zięba]

@Marlett
Tak. To pożegnanie z jaśniejszą stroną mojego życia :)
Dziękuję za czytanie. Wszystko można przekazać w sposób liryczny - nawet największy ból i żal. Myślę, że mi się udało tak właśnie...
Pozdrawia - Pola :)

[Apolonia_Zięba]

@WiJa
Dzięki za czytanie i mądry komentarz...
Pozdrawiam... :)

[Waldemar_Talar_Talar]

@Apolonia_Zięba

Witaj- Apolonio podoba mi się to iście na przeciw - no i ta cisza ...
Tak wiele mówi - głowa do góry - jeszcze wróci do ciebie to co było ci miłe .
pozd.

[Apolonia_Zięba]

@Waldemar_Talar_Talar
Dziękuję za czytanie i energetyzujący komentarz :)
Oby tak było.
Pozdrawiam i miłego dnia życzę...