Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

myślałby ktoś
że jak mu się świat
raz zawali
to więcej już nie będzie

i ja tak
właśnie myślałem
i teraz nie wiem co robić
czy nie lepiej byłoby mi umrzeć

chociaż i tak zamarłem
że chyba tylko cudu potrzeba
najlepiej miłości
żebym mógł jeszcze się pozbierać

2016-04-30

Opublikowano

@WiJa

Witam serdecznie - powiem prawdę zabolał mnie twój wiersz - tyle w nim
smutku - a ja jestem bardzo wrażliwy na takie zdarzenia - a z tym umieraniem
to mam nadzieje że to chwilowa słabość - z każdej sytuacji jest wyjście .
Głowa do góry .
A miłość cię na pewno znajdzie - mam nadzieje i trzymam kciuki .
Tyle dziś pod tym smutnym wierszem .
Radości życzę

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar
owszem, identyfikuję się z bohaterem wiersza, ale sam nie wiem jak bardzo. raczej nie tak bardzo, żebym nie mógł przeżyć, i nieraz już przeżyłem nie takie śmierci(e), przynajmniej tak mi się wydaje :)

Opublikowano

@WiJa
...czasem się drogi krzyżują z losem
ścieżką pod górę ku rajskim niwom
biec trzeba jednak ciągle do przodu
ku pięknu świata i miłości dziwom...

Opublikowano

@WiJa
Jak by nie patrzeć chodzimy różnymi drogami,
raz z górki, a raz pod górkę. Czasem można się potknąć ,
nawet upaść. Jeśli spotkamy skrzydlatego stwora :)
Nam też urosną skrzydła :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny To co płynie nas napędza. O tym myślę po lekturze.
    • @leszek piotr laskowski Czasem szklany sufit, czasem pustka czterech ścian.
    • Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu    Całuję ziemię ojczystą,  Choć ją przeklnąłem, rzekomo nieczystą….   Ja tułacz, ja wygnaniec wieczny  Moja przystań z tego samego prochu  Ulotna jak to ciało Więc, czy gdyby w proch wreszcie się przemieniło…. Czy ten tułacz, ten wygnaniec Zamknął na raz spokojnie w szkatułce czystego Eteru!   Gdyby tylko tak się stało….  Ale inną mi dało fatum Mojrę Czy też długa jej nić?  Czy krótka zatem? Nie odgadnę tego zawczasu, drżę jeszcze przed grobem!  Bogowie!    Głupi tułacz i wygnaniec,  Więc padnę na kolana wam!  Splotłem dawno białe ręce   Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu   Błagałem o pomyślną nić dla tej prządki  By mi plotła same cuda,  I wtedy gdy się niebo z chmurami ciemne rozszalało  Bure, mocną łzą o szybę uderzało    Ja tułacz, ja wygnaniec  Wieczny nieprzyjaciel nietrwałego Edenu    Tedy czułem twą opatrzność!  I wiedziałem, i wiedziało moje głupie serce!    Gdy się niebo rozszalało… złapałem was za ręce, Bogowie  A w te wiosnę ptaki latały nisko, samoloty latały nisko, nuciłem tę samą tkliwą piosnkę    O, Bogowie!  Rąk wam jeszcze nie składam do grobu,  Ani nóg, ani serca nie dam wam jeszcze w aloesowy liść!   Tylko nucę, nucę i nucę  Patrzę na niebo szukam - znak  Jeżeli powiesz, że tak…  To tak!    Ja wieczny tułacz Wieczny wygnaniec    Nie puściłem waszych rąk W głowie mam tą samą piosnkę Z dokładnością szła ona tak…   Zmierzyłem bezkres oceanu  Ja tułacz, ja wygnaniec  Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu   
    • @Migrena   Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka.  Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam. 
    • @A.Between Obraz świata wyśnionego, nie ma go, ale czujemy, że taki mógłby być.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...