Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czterdziesta druga strategia proaktywnej sprzedaży

Mateusz_Jurecki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      plaża

      Przez Migrena · Opublikowano

      plaża   morze oddycha ciężko jak zwierzę które przez cały dzień niosło na grzbiecie świat piasek wciąż pamięta słońce ale noc wsypuje między ziarenka swój wilgotny oddech idziemy boso dłoń w dłoni jakbyśmy nieśli między palcami resztki dnia i ciepła przed świtem fala fala fala każda bliżej niż poprzednia cierpliwa zabiera kawałek brzegu jak czas zabiera wszystko czego nie odważyliśmy się wypowiedzieć twoje włosy sól wiatr na mojej twarzy noc zapomina własne imię patrzysz na mnie tak długo że skóra zaczyna pamiętać zanim dotyk jeszcze się wydarzy i nagle tracę krawędzie skóra chłonie twoje spojrzenie nasze ciała wiedziały pierwsze zanim zdążyliśmy pomyśleć wessały się w jeden przypływ wiatr rozpina noc na naszych ramionach księżyc rozciera srebro po mokrej skórze fal i po twoich policzkach morze nie zna wstydu bije o brzeg całym sobą i uczy jak odsłaniać się bez obrony stoimy blisko tak blisko że między oddechami nie mieści się już powietrze tylko drżenie twoje usta są gęstością zanim staną się dotykiem każde milczenie przesuwa się po mnie jak fala która zna drogę zanim ją zobaczy oczy opierają się o moje palce wbijają się mocniej świat odpływa zostaje tylko ciężar ciemności i sól krew pulsuje na zmianę fala po fali aż nurty w ciele gubią swój kierunek kto bierze powietrze kto drży biodra szukają w ciemności środka ciężkości   jakby cała plaża osuwała się pod nami jakby pod skórą zaczynało się jedno wspólne miejsce w którym oddech nie ma już właściciela wdzieramy się w siebie głęboko i cicho jak fala która w końcu odnajduje swój głodny piasek a morze stare jak pierwsza miłość zamyka nas w swoim niebiesko-czarnym oddechu i nie ma już brzegu ani początku tylko powolne zbliżanie się wszystkiego do wszystkiego aż najprawdziwszym językiem zostaje dotyk który trwa dłużej niż nasze ciała i jeszcze długo oddycha nami                
    • viola arvensis
      Nie mam ambicji

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      Nie mam ambicji jestem leniwa sączę martini nie lubię piwa lubię narzekać oraz odwlekać i na wypadek- - na nic nie czekać. Chmur się spodziewam i długich deszczy gdzie się nie spojrzę tam coś źle wieszczy pewnie się potknę pewnie upadnę i czemu leżę- - w życiu nie zgadnę. Co ma się zadziać to niech się dzieje chcesz to się smucę chcesz to się śmieję wszystko mi jedno i tak źle będzie i szczerze powiem dobrze mi w błędzie. Nie mam ambicji nie mam powodów i motywacji do wielkich lotów poleżę sobie dzień albo cztery niech mnie los niesie odkładam stery.     *z cyklu "Pisanie na kolanie"  
    • Na liniach czasu
      Nim pojmę

      Przez Na liniach czasu · Opublikowano

      @LessLove dziekuje bardzo

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • LessLove
      Babia Góra

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Radosław  Po to "wchodzimy na górę", żeby zobaczyć więcej. Po to przechodzimy dzieciństwo, dorastanie, dorosłość... żeby zachwycić się naszym "wchodzeniem", niepowtarzalnym i... jednorazowym (?) Pozdrawiam :-)
    • LessLove
      Nim pojmę

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Na liniach czasu Jak skrzydła motyla są dni, słowa, obrazy, spotkania i rozstania, uczucia - a czas unieważnia lub urównoważnia je wszystkie z perspektywy retrospekcji, jak w Twoim wierszu. Kojący jest dla mnie brak czasu (stan i perspektywa, Punkt ZERO), nie kurczący się z życiem bezkres, to "miejsce", w którym wszystkie rany się zagoją, hymny i krzyki ucichną, pytania stracą sens.   Patrząc z "naszej strony", widzimy... śmierć (ciała) i czujemy lęk. Patrząc z tamtej (wierzę) zobaczymy, że nasz ulotny świat JEST(jak: był) piękny, "w każdym skrzydle motyla, słowie, obrazie", bo ulotny, a jedynym uczuciem powinna być miłość, zachwyt wszystkim.    Piękny wiersz, pozdrawiam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...