Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Adam__Zadrożny
Ma Pan absolutną rację, nie wysilam się nad budowaniem metafor, ich, najczęściej, wieloznaczność rodzi ryzyko błędnego odczytywania intencji autora, czego efekty bywają bardzo śmieszne, np. ten sam utwór wykorzystywany do propagowania swych celów przez przeciwstawne, totalnie się zwalczające, partie polityczne.
Bardzo dziękuję Panu za ponowne zabranie głosu, to naprawdę duża przyjemność - podyskutować z kulturalnym Człowiekiem.
P.S. Bardzo przepraszam z te małą literę ("p") w poprzednim moim komentarzu, - efekt nadmiernego pośpiechu. Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ha, proszę mi nie mówić o bezruchu tkwiąc w XIII wieku, a może w XII?
Ale jest jedna dobra wiadomość (dla Pana). Będzie jeszcze zakaz badań prenatalnych - pięknie, czasy Krzyża i Inkwizycji może też wkrótce?
Diabli wiedzą :)
PS
Aha, a pro pos, co jest co:
coca, Kola - to jest to!
Opublikowano

@jan_komułzykant
Poczucie duszy jest takim momentem przełomowym, - początkiem procesu oddalania się horyzontu, poczuciem współbrzmienia z Kosmosem i czuciem każdej komórki, ale nie każdy ma szczęście do takiego stanu dorosnąć. Przepraszam, że nie odpowiadam wprost na Pana komentarz, a to przez szacunek dla nieubłaganie upływającego czasu, ułamek sekundy może przesądzić o tym, że człowiek albo zmartwychwstaje, albo na wieki się pogrzebuje.

Opublikowano

@Janusz_Józef_Adamczyk
Poczucie duszy jest takim momentem przełomowym, - początkiem procesu oddalania się horyzontu, poczuciem współbrzmienia z Kosmosem i czuciem każdej komórki, ale nie każdy ma szczęście do takiego stanu dorosnąć. Przepraszam, że nie odpowiadam wprost na Pana komentarz, a to przez szacunek dla nieubłaganie upływającego czasu, ułamek sekundy może przesądzić o tym, że człowiek albo zmartwychwstaje, albo na wieki się pogrzebuje.

Próbuje mnie Pan sprowadzić na płycizny, posługując się metodą Mniemanologii Stosowanej profesora Stanisławskiego. Sprytnie, ale za mało sprytnie, żeby wykazać wyższość, która wbrew oczekiwaniom może ostatecznie przeobrazić się w coś zupełnie innego niż "wyższe stany świadomości". W Pana przypadku, bowiem, ktoś może to nazwać pychą. Mnie natomiast co najwyżej wykażą zarozumialstwo. Nic z tego nie będzie, bo tak samo jak Pan jestem przekonany do swoich poglądów, co nie znaczy wcale, że nie ewoluują i po prostu rozmawia Pan z krową. Do fanatyzmu, jednak nikt mnie nie przekona - jakiegokolwiek. Dorastajmy zatem, każdy we własnym kierunku, bez plucia, kopania i "wykazywania" poziomów :)
I to właściwie by było na tyle.

Opublikowano

@jan_komułzykant
Naprawdę bardzo miło czyta się Pana posty, bardzo mi się podoba wyrażenie "dorastajmy..." Jest TO bardzo bliskie, a nawet chyba identyczne z moim pojmowaniem człowieka i relacji między ludzkich: Każdy normalny człowiek jest wolny i nie śmie nikomu wolności ograniczać.
Bardzo dziękuję Panu za wymianę myśli i pozdrawiam serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ,, Mamy nadzieję  w miłosierdziu Pana ,, Ps 33    kto jest bez winy  niech pierwszy...    żyć bez grzechu czy to możliwe    staramy się iść  przez życie suchą stopą  bez parasola    nurt jednak bywa ostry  porywa  płyniemy z nim   jesteśmy zachłanni gdy manna z nieba  sama leci    słabości nie leczy  się cukrem… warto dojrzeć Ciebie Panie    nigdy nie zawodzisz  czekasz …   Jezu ufam Tobie    3.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański   
    • @Dekaos Dondi No właśnie! No i dobrze! ;)
    • Byli prawdziwie niezłomni… Choć zwyciężeni… Niepokonani! Swym bohaterstwem na kartach historii Złotymi zgłoskami się zapisali…   Gdy biało-czerwona flaga, Nad Bramą Brandenburską załopotała, A ostatni do wroga strzał, Ucichł już na ulicach Berlina,   Gdy wojna dogasała jak pogorzelisko I powojenny świat kształtował się na nowo, A żelazna kurtyna opadała nad Europą, Stary kontynent na pół dzieląc,   Choć ucichły już alarmowe syreny, Przestały spadać na miasta bomby, Rozległe, nieprzebrane polskie lasy, Pozostały pełne partyzantów młodych,   Choć w cieniu jałtańskiej zdrady, Świat odwrócił się do nich plecami, Oni swym ideałom oddani, Żołnierskiej przysiędze pozostali wierni,   Sami sobie pozostawieni, Zdradzeni przez aliantów zachodnich, Przezornie nie złożyli broni, Mundurów swych nie ukryli…   Gdy przysięgali na sztandar, W serca ich wstępowała odwaga, Niebezpieczeństw nie lękała się dusza, Najcięższe byli gotowi znosić wyrzeczenia,   Gdy brali w ręce swe karabiny, Gotowi byli nie szczędząc sił, W niejednym rozpaczliwym boju krwawym, Nowemu okupantowi czoła stawić…   Byli prawdziwie niezłomni… Choć zdradzeni… Ojczyźnie wierni! W swych bliskich i krewnych pamięci, Przez lata pozostali niezatarci …   Gdy długa straszna komunizmu noc, Spowiła kraj wyniszczony wojną, Nadziejom Polaków bolesny zadając cios, Pielęgnowane latami marzenia grzebiąc,   Latem szli leśnymi wąwozami, Drogą oświetlaną przez srebrzysty księżyc, Zimą przedzierali się poprzez zaspy, Oświetlając drogę gorejącymi pochodniami,   Znienawidzonemu sowieckiemu okupantowi W licznych potyczkach zadając straty, Wszelkie komunistom krzyżując plany, Rozbijając więzienia i ubeckie areszty…   Choć strach zaglądał im w oczy, Zasiewając w serc tysiącach ziarna trwogi, A gdy powieki do snu zmrużyli, Pełne niepokoju były ich sny,   Sowieckich represji się nie przelękli, Stawiając tamę komunizmowi, Na posterunku wiernie wciąż trwali, Rozplanowując na wroga kolejne zasadzki…   Nie bacząc na partyzanckiego życia trudy, Głód, chłód i częste choroby, W ulewne deszcze mundur przemoczony, Nadpleśniałego chleba kęs ostatni,   By Ojczyznę spod sowieckiego jarzma wyzwolić, Ofiarowując rodakom dar wolności, W uporze swym pozostali niewzruszeni, Nie zawrócili z obranej drogi…  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Byli prawdziwie niezłomni… Na przekór powszechnej sowietyzacji, Rugowaniu zewsząd religii, Niewzruszenie wierni Bogu pozostali!   Na starych kartkach pożółkłych, Skromne antykomunistyczne ulotki, Pisane starym piórem wysłużonym, Także wtedy bronią ich były,   Pistolet kurczowo trzymany w dłoni, W ciężkich chwilach dodawał im otuchy, Gdy nieubłaganie pierścień ubeckiej obławy, Zaciskał się wokół lasów rozległych,   A gdy umknęli pościgowi, Całując swe metalowe ryngrafy, Licznymi wspólnymi modlitwami, Za ocalenie Bogu serdecznie dziękowali…   I w cieniu drzew rozłożystych, Przyklękali znużeni partyzanci, Przesuwając różańców paciorki, O wolną Polskę gorące modlitwy wyszeptywali,   Za poległych kolegów dusze, Ukradkiem ocierając łzę, Modlili się gorąco i rzewnie, Wierząc w ich nad nimi opiekę…   Gdy oddany Ojczyźnie kapelan, Nad pochyloną głową partyzanta, Z nabożnością kreślił znak Krzyża, W imię Boga grzechy odpuszczał,   Odtąd każdy z nich, Na śmierć był już gotowym, Wierząc w sens poniesionej ofiary, Dla przyszłych pokoleń będącej zarzewiem wolności…   Byli prawdziwie niezłomni… Takimi ich zapamiętamy! O ich patriotyzmie szczerym i ofiarnym, W przyszłości naszym wnukom opowiemy…   Choć przez komunistyczne władze wyklęci, Na zapomnienie i pogardę skazani, Przez patriotów o sercach prawych, W całej Polsce dziś czczeni,   We wszystkich zakątkach Polski, W wioskach odludnych i miastach gwarnych, Poświęcone im pomniki, W setkach możemy dziś liczyć…   Choć dziś próbuje się ich oczerniać, W potokach głośnych medialnie kłamstw, A w pseudohistorycznych opracowaniach, Haniebne zbrodnie im przypisywać,   Na przekór trendom szkodliwym, W umysłach i sercach naszych, Szlachetnym rycerzom z kart barwnych powieści, Podobni są bohaterscy żołnierze wyklęci,   Dziś nie są już zapomniani, W świadomości patriotów współczesnych, Nareszcie należne im miejsce zajęli, A z serc naszych nie wyrzuci ich nikt!   Dziś odpalane skrzące race, Rozpostarte flagi biało-czerwone, Znicze migocące przed każdym pomnikiem, Uniżonym dla nich są hołdem…   Także skromny ten wiersz I ja z potrzeby serca skreśliłem, By w poświęcony im dzień Niezłomnym Żołnierzom Wyklętym oddać cześć!   - Wiersz opublikowany 1 marca w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.        
    • @Berenika97 Najserdeczniej Ci Dziękuję... Twoja ciepła opinia jest dla mnie tym bardziej ważna, że dotąd miałem wyrzuty sumienia że mogłem ten wiersz dużo bardziej dopracować... Pozdrawiam! @Nata_Kruk Serdeczne Dzięki!... Pozdrawiam!
    • @KOBIETA Bardzo dziękuję, powiedz im, niech wyją w dzień... będziesz miała lepsze sny. :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...