Po trzeciej stronie niemocy

[Piotr_Piotr]

Narodzony zachodzącym świtem wśród suchej dżdżystości
Obdarzony ciałem bez smalcu zszytym ze stalowych chmur
Śmiałem się podnieść aż rozbolał mnie brak rzeczywistości
Miałem wieczną chwilę więc pobiegłem bez stóp przez bór

Wśród gęstych chaszczy postrzelił mnie łysy pień
Ranny czołgam się suchymi brzegami strumieni
O rany co że gram słowem to pustynia i ja cień
Rozszarpany przez watahę dzikich promieni