okruszek

[egzegeta]

tkwił często przy oknie w małym pokoju
późnym wieczorem na zimnej podłodze
- kwiat z rodziny wiecznieuśmiechniętych
cudowny w dotyku
wymagający
- ciepło spokój harmonia

pewnego dnia - w drugi dzień wiosny
smukłe dłonie delikatnie przytulając
skierowały go do słońca i wtedy
A Thousand Kisses Deep
Cohen śpiewał radośniej
z łąk - tych za miastem - powiało chabrami
noce rozedrgane w subtelnościach

mijały lata
w pejzażu spienione morze
barometr dotąd stabilny wyżowy
wolno zmieniał front
coraz wilgotniej
zwłaszcza wieczorami
wilgoć

na każdym kroku
wilgoć

od morza też

i obcy głos z daleka
- nie ty będziesz mnie osądzać!

smukła dłoń wskazując - hen tam
na słoneczny początek
opadła
fale huczały z bezradności

i ten szum

uporczywy szum

[gabrysia_cabaj]

jakież to smutne

[egzegeta]

takaja żizń
thanks

i pozdrawiam

[Mariusz_Sukmanowski]

Przeczytałem tylko, że "okruszek"... i że szlak go trafi (pomyślałem)...
i tak się stało.

[Jolanta_S.]

Pięknie się czytało, wpadłam w melancholię...
Pozdrawiam