Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pokój

gabrysia_cabaj
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

gabrysia_cabaj

gabrysia_cabaj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Mówisz: idą zimne noce od wschodu -
trzeba przygotować się do zmiany czasu.

Czas założyć u mnie drugie drzwi.
Drugie drzwi mnie ochronią przed chłodem.

Przed chłodem złota jesień.
Złota jesień, jak nowe sosnowe łóżko.

Nowe sosnowe łóżko
ustawiłam w moją dobrą stronę.

U wezgłowia ścianę wykleiłam
różowymi liliami -

różowymi liliami z dzieciństwa.

Nie ściągaj ze mnie kołdry,
zazdrosny demonie, nie zrzucaj
we śnie poduszek -

teraz w tym miejscu
przy oknie panują tylko dobre
gwiazdy


.

Kajetan_Kass

Kajetan_Kass

Opublikowano
Opublikowano

Wygląda jak przygotowania na śmierć: zmiana czasu, drugie drzwi, sosnowe łóżko... Nie rozumiem tylko, o co może chodzić w motywie z "korzystnymi gwiazdami" i w tym, że "panują" przy oknie?

Jak dla mnie, utwór zachęcający do dłuższego zastanowienia, tylko pozornie banalny, widać w nim konkretny obraz. Podoba mi się.

Pozdrawiam.

gabrysia_cabaj

gabrysia_cabaj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

przygotowanie na śmierć, Kajetan, do zimy, do wojny...
a korzystne gwiazdy to może być miejsce w domu, któremu fachowiec zrobił wykres urodzeniowy, jak robi się ludziom w horoskopach, ale i może to być po prostu miejsce, gdzie z pozycji horyzontalnej nocą widać gwiazdy...nie wiem, ponieważ pisanie to chwila będąca jakimś wynikiem czegoś, co było wcześniej, przemyśleń, przebłysków pamięci...
chyba dobrze, gdy odbiorca poezji, muzyki, obrazu, rzeźby nie przechodzi obojętnie, coś go zatrzymuje, i przenosi w jego wewnętrzny świat
dziękuję
g.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...