Somnambulizm

[Muhomorniczy]

Dziś w nocy spotkało mnie coś o tyle ciekawego co i niepokojącego. Najbarwniejszym przykładem przypadłości, której ofiarą padłem , jest powszechnie uznany za autentyczny , przypadek Roberta Ledru- policjanta, który ujął siebie samego.
To historia detektywa, który został wezwany na miejsce zbrodni, której sam był sprawcą; jednak tym prawdziwie osobliwym elementem zdarzenia jest fakt, iż popełnił ją w nieświadomości, podczas epizodu lunatykowania. Jakie musiało być jego zdziwienie kiedy odkrył tożsamość zabójcy?

Podobnie rzecz miała się ze mną. O tym co mi się przytrafiło , musiałem dowiadywać się stopniowo, Ogarniając po kawałku poranny pejzaż , w którym to procesie przyszło mi znajdywać elementy tam niespodziewane .Już sam moment otwarcia oczu łączył się z przykrą niespodzianką i wskazał pierwszy element mrocznej układanki, kiedy to chmurnie skonstatowałem, że sny tej nocy były wyjątkowo odpychające. Skrzywiłem się na odległe wspomnienie zdarzenia które rozegrało się w śnie tej nocy - zasztyletowanego chłopca w mosznę. Że oszczędzę wam szczegółów , jednakowoż urzekających co obrzydliwych i bolesnych dla oka. Spotkanie błyszczącej stali z pofałdowaną aksamitną poszewką skrywającą kruchy jak jajko dosłownie i w przenośni ładunek. Wyraźniejszym obrazem za lustra snu wyłoniły się cierpkie perypetie dwóch małych kotków. Odtwarzałem te obrazy z widoku oczu i w tym kadrze szczególnie często widoczne były ręce. Widok z oczu sugerował ich przynależność do mnie ,jednak ich wygląd temu przeczył- można było je przypisać jedynie komuś doskonale zaznajomionemu z ciężką praca fizyczną i to od najmłodszych lat .
W pewnym momencie sennych retrospekcji , dłonie sięgają po jednego z kociąt. Małym nożykiem, ale ostrym jak żyletka, wciśniętym między palec wskazujący a pulchny kciuk z szerokim żółtawym paznokciem , wściekle rżnęły stworzenie którego sierść sukcesywnie zabarwiała się na bordowo .Sześc cięć, osiem, 5-10-15 ,zaraz się zacznie, w końcu przestały. Strzała pulsującego ruchomymi partiami mięśni , związanymi baksztagami żył , przegubu , zwieńczona imadłem dłoni, podobna do halibuta , trzymała zesztywniałe od bólu zwierze niczym rozgwiazdę. Prawa ręka wprawnym ruchem rzemieślnika, ulizywała przemoczoną sierść tak by możliwie najściślej przylegała do skóry , liczne blizny spisane na dłoni, cielistym połyskiem wtórowały lśnieniu sierści . Tak "ubrany" kot miał przez jakiś czas stać na dolnej półce wózka hotelowego - dotąd robiącego za ich cele- niczym statuetka; uwieczniony w bursztynie zakrzepłej krwi. Żel krwi wraz z połyskającą sierścią sprawiał wrażenie jakiegoś obcisłego i fashion kombinezonu dla kotów. Drugiemu grzecznie dotąd siedzącemu kociakowi, z oczami jak spodki z dmuchanego szkła, dłoń bezceremonialnie poderznęła gardło- niczym za finezyjnym machnięciem pędzla kreślącego hiszpańskie wąsy pod nosem sportretowanego szlachcica .
Nie można było powiedzieć że kocik dzielnie próbował trzymać się życia, wręcz przeciwnie, wyglądał żałośnie. Głowa sprawiała wrażenie dotkniętej efektem opóźnionej reakcji, podobnie jak jest z ściętymi drzewami; po przeciągającej się chwili zawieszenia, drzewo w końcu uzmysławia sobie swoje nowe położenie i pada długie. Zdawało się że analogicznie będzie z głową tego gnojka, zaraz spłynie z mlaskiem ześlizgując się z szyi. Lecz to było tylko wrażenie potęgowane tym, iż odcinała się bladością na tle reszty, mimo że absolutnie niemożliwe jest by sierść pobladła. W rzeczywistości cięcie było niegłębokie lecz wystarczające. Odstawiony na blaszaną półkę , po prostu nadal grzecznie siedział i wpatrywał sie w właściciela rąk niewinnym spojrzeniem. Spojrzeniem niezdającym sobie z niczego sprawy ale przy tym śmiertelnie rannym .Tęczówkę miał niebieską, więc jego wzrok zdawał się być niebieskim ognikiem latarni morskiej dającej sygnały za mgły- w tym wypadku ,śluzówki oka zaszłej biszkoptową mgłą zdechłej ryby .

Po scenie z kotami był las, ale jakże przykry! Brzydki !, Toporny z niedosyconymi kolorami. Latały po nim pszczoły wielkości puszek po piwie i tego samego kształtu z ich nagle uciętych-kończących się odwłoków, gibały się jak na gumce, wielkości długopisów żądła. Całość robiła wrażenie wczesnej grafiki 3D.
Za tym, nabrałem głębszego przekonania że te sny są w ogóle mi nie podobne. - to mogły być moje sny tylko wtedy, kiedy mój mózg ucierpiałby na kondycji i rzeczywiście to mógł być powód- gdyż dnia poprzedniego zażyłem nasenną tabletkę, popiłem oraz byłem przeziębiony.
Koszmary od dawna przestały robić na mnie wrażenie, ale odwrócenie ról zdało efekt. Tym razem : być koszmarem .Nie jak to zazwyczaj bywało, być terroryzowanym, lecz czynić ból innym i to nie jako "Ja" lecz jako...kto? Budzące nie pokój pytanie. Miałem gęsią skórkę w świeżej pościeli , w bardziej sterylnym anturażu światła niż w gabinecie dentystycznym, bo poranka. Poranne światło ma tą sadystyczną właściwość , brutalnego wywlekania wszystkiego czym jesteś na scenę , dobrze oświetleniową scenę tzw. światła dziennego. Reasumując z całą pewnością nie byłem autorem tych oddartych z piękna, ponurów obrazów- nie zrozumcie mnie źle, na wszystko bym się zgodził , tylko zabrakło w nich estetyki i jakości wykonania czym dla odróżnienia cechują się Moje sny.

Zakończywszy emocjonalne rozdrapywanie snu rozejrzałem się po pokoju. Moja dziewczyna jak myszka podgryzająca serek skrobała coś na laptopie w kąciku pokoju. Zerwałem się z łóżka nadanym przez nogę pędem który mnie zaskoczył, po czym otworzyłem usta a z nich wypłynęły dźwięki .Cóż, to miało być kilka słów powitania-typu- "czy dobrze się spało panience". Jednak głos zabrzmiał obco, na tyle że go wstrzymałem. Dziewczyna zerwała się z miejsca , z utkwionym we mnie pytającym wzrokiem.Gdyż zabrzmiałem jak niezidentyfikowany obiekt do sprzątania ulic z wbudowanym zestawem głośnomówiącym, który do konserwacji strun głosowych używa wysokoprocentowego alkoholu oraz tytoniu kiepskiej jakości- czytaj-śmieciarz, nawet jeszcze chyba przed chwilą zdjęty z uchwytu śmieciarki, na której to tylnej części wisi w nonszalanckiej pozie z nieodłącznym szlugiem w kąciku ust. Mnie samego te akordy zdumiały, najbardziej jednak chyba nie były w smak owej dziewczynie, która swym wyrazem twarzy dała poznać, iż nie tego oczekiwała.Wgapiała się we mnie. Po chwili jednak konsternacja w jej wzroku ustąpiła miejsca wyrazowi rozpaczliwie oczekiwanej przez mnie ulgi pomieszanej z życzliwością, tryumfalnie rozpogadzającego jej oblicze.
-Ale cię wykręciło! Na drugą stronę niemal-parsknęła śmiechem-Głos masz jak zdarta płyta...i do tego chyba masz wciąż gorączkę....?-zawiesiła głos pytająco, po czym, nie dając mi najmniejszej szansy na odpowiedź, niemal natychmiast dodała: -Polopirynę weź. Albo nie,najlepiej polo i miód z sokiem z cytryny ciepłą wodą.Charczysz,jakbyś miał zapalenie krtani, a może się wybiorę do apteki i tam mi coś doradzą - trajkotała. Z głupkowatym uśmiechem i grzecznościowym modulowanym śmiechem wycofałem się do łazienki szukając miejsca odosobnienia w którym mógł bym przeanalizować -niby co właściwie? Nie popadajmy w histerie . Nie byłem udziałem niczego czego w łatwy sposób nie można by wytłumaczyć. Chyba...


Usiadłem na klozecie wydychając powietrze z ulgą jakbym pozbywał się przy tym nie tylko napięcia ale i problemu .Jednak niemal natychmiast dały o sobie znać kiszki. Ferment do tej chwili musujący w żołądku w utajnieniu stał się czytelny i bardzo nieznośny. Ból szybko stał się obezwładniający.Czułem się jakby żywy, ukrwiony szyb jelita został zasypany kamieniami i pojękiwał z rożnych rejonów swojego przewodu .To co się natychmiast wydarzyło to nie była zwykła defekacja lecz katorżnicza.
Po wszystkim zalany zimnym potem na miękkich nogach udałem się do kuchni . Chciałem tam wytrząsnąć z siebie pot jak pies otrząsający się z wody i napić się kawy z ekspresu gdyż jest w niej coś pokrzepiającego . Pokaźnego rozmiaru maszyna dwoi się i troi w sobie aby wypluć filiżankę czarnego jak olej silnikowy płynu. Ten jednak jest dla nas jak łyk benzyny dla zaspanego gaźnika.W maszynach towarzyszących na przestrzeni życia człowieka w jego intymnych momentach, jest coś z steampunkowej romantyki.

Zdecydowanym krokiem przekroczyłem próg kuchni lecz szybko ruch ten z początku pewny zamienił sie w coś w rodzaju kroczenie na dnie oceanu żywicy . Mokry dreszcz przeszył mózg jeżąc rzęsy i podnosząc wargi pod sam nos które na tą krótką chwilę porażenia żyły własnym życiem. Omdlałem i ciężki , zacząłem opadać na dno w roztworze czasoprzestrzennej formaliny. Zarazem lekki wznoszę się a ulatywaniu a zarazem spadaniu towarzyszy ten przeraźliwy lęk , który dobrze znają ludzi śniący o spadaniu z wysokości. Lęk umiejscowiony w brzuchu i koniuszkach palców . Lęk który boli fizycznie.Ten lęk jest większy niż my , jak dziwacznie to nie za brzmi.Wykracza poza ciało niczym strzelające mikroskopijne pioruny.

Mój wzrok podziwiał z obrzydzeniem krajobraz kuchni , lecz z perspektywy powietrznej niczym z pokładu helikoptera , opuściwszy ciało w popłochu, życząc sobie znaleźć się jak najdalej od tego co przyszło mu tam zastać .Zawieszonej niecałe 2 metry nad lądem, zdumiony wzrok spoglądał na piekło na ziemi. :

Parówki które trzymałem dla psa, leżały w pornograficznym obnażeniu na ludzkim talerzu .Wiły się w keczupie , a oczka tłuszczu zraszały ich rozgorączkowane w seksualnych spazmach skronie .Ściemniałe zmazy musztardy , niczym blizny oszpecały kuchenną zabudowę , były wszędzie, w miejscach których bym się nie spodziewał . Pierzyny chleba, najwyraźniej rwanego palcami, jak małe obłoki chmur przecząc grawitacji walały się po podłodze. Kostka masła również nosiła ślady palców- głębokie bruzdy szpon- zatem chleb musiał być smarowany dłonią. Szklanka matowa od śladów tłuszczu do połowy zapełniona torebkami herbaty które przypominały w jakiś sposób rybie głowy uduszone w niedostatniej ilości wody. W gniewie ponownie scaliłem się z upadającym ciałem by obserwować jak klapek z rampy startowej stopy ,wzbijając chmurę pyłu z skarpety, wzbił się w powietrze, tam szybował niczym zaopatrzony w rakietowe silniki, życzyłem mu długiego lotu a on leciał! wcale nie zamierzał upaść , z każdą chwilą stawał się bardziej piękny i wolny .Trwało to wieki ...do momentu gdy uderzył o ścianę . I stało się bum! Wielki reset który przemknął po moim umyślę jak gąbka po zapisanej tablicy. Wtedy w rozpryskującym się obrazie rzeczywistości , w jego odłamkach niczym zbitego zwierciadła , łączących się wielokątów w obrazy niczym w kalejdoskopie , ujrzałem ..... żywot śmieciarza.
Żywot który zamieszkał we mnie w swoim śnie i równolegle moim. Mój schorowany duch ,otumaniony tabletkami ,udał się tam gdzie udają się szamani i ludzie doświadczający OOBE pozostawiając ciało pustym . Powodem dzięki któremu do tego doszło musiało być nasze podobieństwo, którego z trudem można do paczyć sie w pozorach. On śmieciarz ja ..ja lepszy , jednak typ mentalny musiał być ten sam. Do połączenia nie mogło by dojść gdybyśmy z sobą nie rezonowali .Pomost musiał być kompatybilny. Może od śmieciarza różnię się w szczegółach, ale jak na nas spojrzeć to jest to tak nie wiele a zarazem wszystko.
Cóż , na podstawie przypadku Roberta Ledru wiemy, że granica między policjantem a zabójca bywa wątła .A może z Ledru było tak jak zemną? Ot nowy trop w tej niezwykłej sprawie. Nowa perspektywa na zbrodnie popełnianie podczas snu.

[Wanda_Szczypiorska]

Może byłoby dobrze, gdyby pab napisał prościej, bez wikłania się w skomplikowane zdania. Na razie nie mogę przebić się przez drugi akapit.

[Muhomorniczy]

tek, no nic usuwam to bo rzeczywi�cie nie pisa�o sie mje tego swobodnie, po kilo amfetaminy trzymane pod pachami ograniczało mi ruchy