Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Najechali nas Zachodni sąsiedzi -
i zdeptali butem wojennym,
którzy uważali się za rasę panów świata,
a nawet nad inteligencję Anglosasów.

Z drugiej strony skąd wschodzi słońce,
wbili nam nóż w plecy w rubaszkach
sznurkiem przewiązaną czekiści.
Odwrotu nie było - tylko walka na śmierć i życie!
Wzięli w kleszcze nasze odrodzone młode Państwo -
szli mordując, niszczą, paląc,
grabiąc i gwałcąc naszą ziemię -
aż podali sobie ręce na Bugu.
Od tej pory Polski już nie było!

Ojczyzna Polska ukochana moja,
bądź w jawnych układach z sąsiadami
o nieagresji militarnej, ale nigdy przenigdy
tak do końca nie wierz umową,
tylko w zupełności licz na siebie.
A przykładów w historii miałaś sporo,
by tak postępować, jak napisał Polak mały!
Bowiem jest jego znak Orzeł Biały.

01.09.2015, 15:07

Opublikowano

@Marlett - Marlett, na to tak wygląda. Ale z drugiej strony, zawsze znajdą się ludzie, na szczęście pamięci,
że będą o tym pamiętać i przy różnych ku temu rocznicach i okazjach pokoleniom nowym przypominać.
Najważniejsze i rzecz w tym, aby wojny między ludźmi nigdy już nie wybuchały. Bowiem wojna, to najgorsze,
co ludzie sobie mogą stworzyć. Serdecznie pozdrawiam w pokoju. I odchodźmy z ziemskiego świata,
z przyczyn naturalnych, a nie od kul, bomb, co ludzkość w przeszłej historii nie raz sobie zgotowała. Amen.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mel666 Historia osobista i uniwersalna "przechodnia". Wszyscy jesteśmy wędrowcami - od narodzin do (wierzę) Narodzin. Kim (naprawdę) są (za chwilę) byli rodzice, znajomi, przechodnie, kim my jesteśmy (byliśmy/będziemy) dla nich? A czym jest prawda, jak nie wszystkim, co nas porusza, wszystkim na równi, podobnym a niepowtarzalnym. Piękne wizje, znajome i metafizyczne opowiadasz, Mel. Serdecznie Pozdrawiam.  
    • @Alicja_Wysocka   Alu:)   próba nadania kształtu temu co płynne.   ale woda nie daje się ubrać   pozwala się jednak zobaczyć i chyba o tym jest ta   cicha niezgoda formy.   bardzo mi się podoba Twój wiersz:)   poetycki majstersztyk:)   miłego Alu:)      
    • @Mel666   Świetny, wielowarstwowy wiersz! Niezwykle mocne jest zderzenie profanum miejskiej surowości  z sacrum narodzin i mitologii (Styks). Fizjologiczny, niemal bolesny obraz matki świetnie kontrastuje z metafizyczną obecnością niewidomego ojca. W ostatniej strofie jest katharsis - przejście od dziecięcego płaczu do dojrzałej "nauki latania" w ciemności. 
    • @Mel666 rozwaliłaś mi uczucia w pozytywnym znaczeniu ;)    Wiersz o momencie narodzin. Dwie ulice stąd, gdzie dojrzewają na drzewach emocje " to zawieszenie między światem a nie-światem.  Matka "krwawiąc, wydaje mnie na świat" - akt bólu i  przejścia.  Ojciec po drugiej stronie Styksu, ślepy, prowadzony miłością - to miłość jako  jedyna latarnia, uczucie. Nie ma  już śladu mnie, tej która kiedyś płakała" - narodziny  są  jednoznaczne ze śmiercią dawnego ja. Ostani wers poza fizyką.  Sztos ! Uściski!      
    • @Simon Tracy   Opis brutalności w domu i tego, jak ukształtował się "gen przetrwania" u dziecka pozbawionego poczucia bezpieczeństwa, uderza prosto w serce. Brak tu taniego sentymentalizmu - jest tylko chłodna kalkulacja i walka o dotrwanie do świtu. Bardzo przejmujący i wiarygodny obraz - ciężki, duszny, ale mistrzowsko napisany. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...