Ballada o kalesonach

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

Z nieba, jak garniec miodu
podgrzany w słonecznym kotle,
żar spływa w dół lepkim potem,
kolejne koszule mokre.

Poci się pierś i dupa,
co za cholerny upał.

Wiem, nie obrażę się wcale,
powiecie idiota skończony,
na głowę zaliczył upadek.

Kto w takim zabójczym upale
chce pisać o kalesonach?

W dodatku jeszcze balladę.

No właśnie proszę pana,
to znowu jakaś reklama?

Wyjaśnię sprawę w dwóch słowach
i dalej z wierszem pojadę,
a póki gorąca głowa
muszę rozpocząć balladę.

Trzy razy księżyc obrócił się złoty...

O nie! To plagiat będą kłopoty

Może więc?

Na niebie wzeszedł miesiąc blady...,

księżyc pasuje do ballady.

Powietrze gęste jak zupa,
co za cholerny upał.

Już taka natura człowieka,
choć jeszcze niedawno przeklinał
i marzył o wiośnie, o lecie,
choć na upały wciąż czekał,
to teraz w głowie mu zima.

A nawet mu się plecie
krajobraz lodem przeszklony,
na głowie czapka, na tyłku
cieplutkie kalesony.

I wiem, ten atrybut męskości
klasyczny, bawełniany
coraz rzadziej już gości
w menu garderobianym.

Teraz rajstopy męskie
na półce leżą w szafie.
Rajstopy?!
Jakoś z męskością
powiązać ich nie potrafię.

Przeminie lato i jesień,
świat z zimą białą i chłodną.
W czasie miłosnych uniesień
zdarzy się spodnie opadną.

Ja już się wtedy nie speszę
i nie zawstydzę się nagle.
Z dumą ci powiem -

kochanie

to moje ineksprymable

J.E.S.

[Mieczysław_Borys]

Ja też nie cierpię upałów. Na szczęście i na Podlasie doszło zachmurzenie i kropi deszcz.

[Natalia__Rainbow]

i bardzo słusznie:) a przemyślenia taką letnią porą gwarantują brak zaskoczenia zimą :)