Pełnia

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

Skąd tu się wziąłem, jak tutaj przybyłem?
Przede mną słupy, chyba mostu przęsła.
W szarym tumanie tkwię, a za mną, z tyłu
obrazy mętne gasną w czasie przeszłym.

Stoję na kładce, w dole płynie rzeka.
Styks czy też Wisła przecież panta rhei.
Dla chłodnych objęć ona tutaj czeka,
choć nie do śmiechu, to jednak się śmieję.

Serce w okruchach nurt krą uzupełnia.
Demony dawno wgryzły mi się w szyję,
a wilcy wyją, bo przecież to pełnia.
I z krwi wyssany, a jednak wciąż żyję.

Na ucho szepczą zrób do przodu kroczek,
woda cię przyjmie, to przez chwilę boli.
Ja jednak wolę umierać po trosze.
W wódce zatonę i skonam powoli.

[szarak_42]

@Jerzy_Edmund_Sobczak
Powiało z lekka Mickiewiczem. :)

Zaskoczyłeś puentą. Najpierw myślałam, że to wiersz o człowieku, który zastanawia się, skąd się wziął na tym świecie, dlaczego tu przybył. A rzeka to życie, które mu ucieka, płynie bezlitośnie. A on patrzy w przeszłość ze smutkiem bo ma poczucie, że wiele przegrał.

A to pijaczyna - samobójca. W dodatku niezbyt odważny.
To zaskoczenie wywołało uśmiech i wywołało lekką drwinę, choć przemyślenia peela są głębokie.

Pozdrawiam serdecznie.

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

@szarak_42
Dorota, dzięki, twoja interpretacja poszła dobrym torem.
Ale przecież wiesz, że wiersz, który mozżna interpretować tylko jednoznacznie, to nie jest poezja.

Zresztą tak jest w twoich utworach. tam nie ma nic jednoznacznego.

[anna_barbara__czuraj-struzik]

wiersz bardzo interesujący :)