* * *

[Mieczysław_Borys]

Apetyczny posmak wiosny;
kwitnące mlecze, łąki,
czeremchy, bzy, sady.

Niebieskie niebo, pierzaste obłoki,
słoneczna pogoda, jerzyki w pracy -
owady giną w dziobach szlachetnych ptaków.

Ziemia żyje wiosną wybitnie,
motyle nektarem upite latają zygzakiem,
ptaki w lesie śpiewają pod wiosny znakiem.

Poeci się rodzą na przykład
i choćby za tym, że inni umierają.
A zatem wszystko ma ręce i nogi,
istnienia życia i umierania,
początku i końca, lecz nigdy przestania.

[szarak_42]

Zgadzam się, że mądre przesłanie. Jednostki się rodzą i umierają, ale życie trwa - jest cykliczne.
Trzecia strofa najbardziej przypadła mi do gustu, wyczuwam tu ironię.
Początek troszkę naiwny, chyba z założenia.
Zdecydowanie wolę drugą część wiersza.
Zgrzyta mi tu jednak rym w ostatniej cząstce: "umierania - przestania".
Jest gramatyczny i szpeci, w moim odczuciu, tekst.
I powtórzenie: "umierają, umierania".
Pozdrawiam.

[Mieczysław_Borys]

stanisław_prawecki - dziękuje Staszku za czytanie i pokrzepiający wpis. Pozdrawiam z Podlasia.

[Mieczysław_Borys]

szarak_42 - Przyjmuję wszystkie pochwały i z pokorą zauważone negatywy w stylu wiersza.
Niemniej odbieram ogólnie wpis za pokrzepiający. Dziękuję za czytanie i wpis. Pozdrawiam.