Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pod małosolnym ogórkiem

henryk_bukowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

henryk_bukowski

henryk_bukowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

siedziałem z dwunastoma
na zapleczu knajpy

gdy jeden z nich zapytał

Mistrzu
Kto to jest dobry poeta

przepiłem
i po chwili namysłu
unosząc palec wskazujący
ponad galaretą z nóżek

odpowiedziałem

dobry poeta to ten
który całe swoje życie
garnie się do ludzi

a oni ni chuja
nie rozumieją

do kogo on pije

Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN

Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN

Opublikowano
Opublikowano

istnieje pojęcie wierszy biesiadnych, iskrzących się polotem i dowcipem; ten należy do takich, ale uważam, że wszelkie wrzucone w tekst "chuje" bynajmniej nie podnoszą jego artystycznych walorów, wręcz przeciwnie...pozwalają podejrzewać ubóstwo słownikowe; kolokwializmy w tekstach kabaretowych bawią tylko wtedy, gdy dość niespodziewanie wplatają się w wyrafinowany język "wysoki"; knajpa wcale nie musi pobrzmiewać wulgaryzmami, choć zdaje sobie sprawę, że bogate słownictwo ulicy zaczyna dominować na salonach literackich - niestety...

andrzej_barycz

andrzej_barycz

Opublikowano
Opublikowano

@Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN

Autor nie zaprasza nas na literackie salony, lecz "pod małosolnego ogórka" i w tym przypadku (biorąc pod uwagę kontekst miejsca i okoliczności) wulgaryzmem posługuje się w sposób wręcz ascetyczny...
:)
Rozumiem pańskie uwagi dotyczące ogólnego zjawiska "psienia" języka", ale bardziej czytelne byłyby pod tuzinem innych wierszy tego autora, kiedy "..uje" bywają manierą...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...