Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Utrata po raz pierwszy

Monika_Myszka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Monika_Myszka

Monika_Myszka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Takiego płaczu nie usłyszę już ...
Przez utratę pierwszy raz
To pęka w środku, rozsypujesz się w pył
Myśli krążą wokół ostateczności
Nie widzisz sensu w tym co straciłaś
Ukradziona dusza, stracony czas
Nieodwracalne skutki utraty najbliższych
Wylewające się łzy z pustki przenikniętej nim.
Nie warto poświęcać siebie dla czegoś czego nie ma.

szarak_42

szarak_42

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz jest przegadany, pełen utartych sformułowań. Pękanie w środku, rozsypywanie się w pył, skradziona dusza, utracony czas - to wszystko już było i nie działa na wyobraźnię. Są też tu błędy interpunkcyjne. Przed wielokropkiem nie robi się spacji. Za dużo epitetów. W moim odczuciu słabiutko, choć emocje prawdziwe,
pozdrawiam.

Mateusz_Wojciechowski

Mateusz_Wojciechowski

Opublikowano
Opublikowano

Wiers bardzo przesiakniety uczuciem utraty pisany z sercem napewno obudzi wyobraznie czytacza. A w moim odczuciu ten wiersz jest wlasnie taki. Poprostu pieknie oddaje te te uczucia ktore przewijaja sie w glowie autora. NIE WARTO POSWIECAC SIEBIE DLA CZEGOS CZEGO NIE MA Wedlug mojego odczucia po pierwszy raz przeczytaniu ten wers jest takim rozpaczliwom pruba zapomnienia by sobie ulrzyc w jakis sposob wiec jeszcze bardziej i doglebniej poruszyl moja wyobraznie. Lecz warto pamietac o utraconych

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...