Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

czy można nie potrzebować

Anastazja.P
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anastazja.P

Anastazja.P

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

poczyniłeś
zostawiając konary spękanego nieba
wzrokiem splątywanego w znaczenie
i stopy zmarznięte przywarte słupy
po wyjaśnienie

czy można nie potrzebować

poczyniłeś
roztapiać odległość ucieczki
jak tylko nieobuta stąpnęłam w runo
na nagość podbicia którym strach nosisz
ukryłam się w lesie gdzie sobą osłaniasz


nie potrzebuję
wychodzić

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Witaj,

dawno nie komentowałem Twoich wierszyków z powodu prostego - były dla mnie za trudne ;)
Tu dziękuję za dwie prowadnice, które pozwalają mi wejrzeć w sensy - to dwie cząstki: pytanie i końcówka. Rozumiem to jak zapis historii dwojga. Coś się zdarzyło (od spękanego po wyjaśnienie) - coś trzeba zrozumieć, odnaleźć (na nowo?). Szlachetne "poczyniłeś" brzmi jak z Trenów Jana z Czarnolasu - uwzniośla. Choć bez patosu.
"nie potrzebuję
wychodzić"
- to odkrycie rzeczy z pozoru tylko prostej.
Dla mnie ten wiersz pozwolił odkryć inną twarz Peela (żeby wprost nie napisać :). W Twoich wysublimowanych intelektualnie konstrukcjach zawsze tkwiło mnóstwo emocji, ale właśnie ta zwięzłość - pseudonimowanie odwracały uwagę od widzenia tego - jako poezji kobiety.
Już się nie dam nabrać (a może i dam ;)
pzdr. b

teraa

teraa

Opublikowano
Opublikowano

ja sie nie będęzagłebiał jak Pan Bogdan... las, runy ... nie mogło mi sie nie podobac

"ukryłam się w lesie gdzie sobą osłaniasz " - to mi bardzo zgrzyta

tera

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Perykles
      Pospolitość cudów

      Przez Perykles · Opublikowano

      Tylko piękne kwiaty  Rosną aż do chmury  To tylko rynek kleparski i zachód słońca nad kamienicami  Smutki  Przykryte radościami  Tajniki duszy  Nie spodziewałem się że tak bogate  Dlatego postanowiłem że zostanę  Zabarwiony literat Ale dawno nie czytałem  Bo kochałem widoki  Szerokie źródła i taniec    Zostań pomiędzy literami kochany  Bądźmy ich sensem  Ważnym bo rozwiniętym w klatce piersiowej Daje życie mistyce życia  Skupienie to najzdrowszy algorytm Bajecznych ptaków ocean 
    • jjzielezinski
      Smak życia

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Konrad Koper Dziękuję, że się spodobał i za piękną ocenę :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @.KOBIETA. Dziękuję za komentarz, też lubię marcepan, ale w rozsądnej ilości (żeby się nie zasłodzić), natomiast pan Manolo Blahnik robi przepiękne obuwie - mnie osobiście urzekły te szpilki koloru niebieskiego. Choć nie znam się na modzie i jestem facetem, to te szpilki mają w sobie jakieś niesamowite piękno... Jeden z moich ulubionych kolorów...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @karenka Dokładnie Karenko - oby tak było. :) Oby te gorzkie czekoladki (od których buzię krzywi) zostały jedynie wspomnieniem... Dziękuję za przepiękny i mądry komentarz. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @Berenika97 Dziękuję Bereniko. Jest dokładnie tak jak mówisz. Nie zawsze dostajemy od życia dokładnie to co byśmy chcieli. Czasem trzeba zacisnąć zęby, podnieść z kolan, zapuścić ROCK'a i wraz ze Scorpions'ami zanucić: "No pain no gain"! A na koniec dnia uklęknąć i podziękować Panu Bogu za wszystko dobro, które mamy, a którego nie dostrzegamy. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński  
    • SuzanaD
      Taksonomia milczenia

      Przez SuzanaD · Opublikowano

      Nie ma na to łaciny. Nie ma rozdziału w opasłych tomach. Nie ma mapy, by dojść do brzegu. Nie ma.   Jestem tylko błędem w druku, naroślą na marginesie znanej im przyrody.   Stoją. Wpisują mnie w rejestr zjawisk rzadkich.   Patrzą. Przez palce, jak przez szczeliny w płocie. Boją się dotknąć tej bezimiennej usterki. Nie działają.  Łatwiej uznać, że ten twór to martwa natura z żywym tylko sercem.   Zbyt rzadka, by pomóc. Zbyt dziwna, by dotknąć.   Jestem endemitem w muzeum bezradności. Oddycham już tylko za szybą, by oni mogli spojrzeć i z ulgą wracać do swoich bezpiecznie pospolitych ciał.
    • Stracony
      Letnie przesilenie

      Przez Stracony · Opublikowano

      @violetta To lecę :) Opowiem Tobie jeszcze na dobranoc pewną historię z dawnych czasów. Po sylwestrowej zabawie w Szklarskiej Porębie mój kolega dostał numer pokoju od pewnej niewiasty. Następnego dnia na śniadaniu przyszedł z podbitym okiem (serio). Widać każdy ptak swojego "gniazdka" broni :) ..........the end na dziś........ ps. mam jutro ciężki i trudny dzień, więc przez pisanie jest mi łatwiej. Dziękuję violetto i pozdrawiam
    • violetta
      Letnie przesilenie

      Przez violetta · Opublikowano

      @Stracony u mnie jest pełno owoców, to można się ucieszyć, wygodne spanko i piękny, zabawny widok z okien:) słychać na strychu ptaki:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...