Ballada o poecie

[Mieczysław_Borys]

Poeta, to marzyciel bez względu, czy to sobota, czy niedziela.
Poeta jest romantykiem od poniedziałku do piątku,
a w sobotę i niedzielę, to już marzy bez wyjątku:
o życiu, o pannie, o żonie, o tych dzieciach,
których jeszcze nie ma, a bardziej o tych, które już są.

Poeta marzy o wolności duszy, wzrokiem dotyka to,
czego nie może dotykać sobą.
Poeta goni wiatr, ucieka przed sobą,
chce zatrzymać czas, ale nigdy nie przyśpieszać czasu,
czy go wyprzedzać, wskrzesić burzę.
Po tym uchylić trochę chmur, żeby się rozpogodzić na nowo.

Poeta nagle coś znajduje i po tym nagle coś zgubi.
Nagle coś przychodzi i nagle coś odchodzi.
Jednego dnia nie mając nic, aby drugiego dnia mieć wszystko.

Poeta kocha kobietę tak, aż tchu mu brak.
Serce kołata mu się z miłości tak, jak przerażenie ze strachu.
A przecież miłość, to nie żaden strach,
tylko raj dla duszy i natchnienia.

Poeta umiera - i na nowo się narodzi -
żyje aby umrzeć - i umiera aby żyć.
Ale to już było.

[makarios_]

@Mieczysław_Borys

Balladę o poecie
liryku serdecznym
rozważyć możecie
z podejściem statecznym.
Szczerość jawi słowem
ilustruje rymem
- obdarcie go brawem,
dobrej woli czynem.
Kto czyta uważnie
i empatię czuje,
to taki poważnie
poetę traktuje.

[Mieczysław_Borys]

makarios_ dziękuję za piękne słowa. Pozdrawiam.

[makarios_]

@Mieczysław_Borys

Miło mi, że tobie miło,
po mej strofce się zrobiło.
List do Rzymian czuć wraz każe, *
radość, smutki - zwłaszcza wraże.

* Rzymian 12:15

[Mieczysław_Borys]

Dziękuję.