Wybór

[Waldemar_Sikorski]

Ziarnko za ziarnkiem się przesypuje
Klepsydra życia czas mój odmierza
Korozja duszy wciąż postępuje
Ja ideałom się sprzeniewierzam

Żyję jak inni, choć żyć tak nie chcę
Puste to słowa, puste nadzieje
Żyję w kieracie i w miejscu drepczę
Prochy me wiatr jednako rozwieje

Czas mój się kończy na tym padole
Brzytwa Okhama, światło w tunelu
Lecz ja tak chcę, tak muszę, tak wolę
Przecież przede mną poszło już wielu

Bladoniebieskie pastylki w garści
Kierunek wskarzą mojej przyszłości
Nie usłyszycie ode mnie wieści
Nie poczujecie mej obecności

Ale nie rońcie łez przyjaciele
Kiedyś nam przecież spotkać się przyjdzie
Wysilcie pamięć, chwil jest tak wiele
Ja tu spokoju nie znajdę nigdzie...

[Kajetan_Kass]

Muszę przyznać, że się pogubiłem próbując rozstrzygnąć, czy podmiot liryczny "tak chce", czy tak "musi", czy też chce, bo musi. Z jednej strony jest napisane "żyję jak inni, choć tak nie chcę", a z drugiej "Lecz ja tak chcę", poparte jeszcze w tym samym wersie stwierdzeniem "tak wolę".

Domyślam się, że chodzi o to, że podmiot nie chce już żyć, więc chce (woli) umrzeć. Czy tak? Jeśli tak, to wydaje mi się, że trzeba tę myśl wyrazić jaśniej, mniej dwuznacznie, żeby było wiadomo, co, kto i czego chce (i po co).

[Waldemar_Sikorski]

Dziękuję Panie Kajetanie za opinię ale zapewniam Pana uprzejmie, bez sarkazmu, że nie, nie trzeba. Nie trzeba niczego wyjaśniać, tłumaczyć, pisać czy mówić jaśniej. Dlatego że to, co jest we mnie, przelewam na papier bez niepotrzebnych wątpliwości czy obaw. Zrozumie ktoś czy nie? Jakie to ma znaczenie? Nie piszę dla poklasku czy zwrócenia czyjejkolwiek uwagi, piszę bo czuję potrzebę wewnętrzną i nie pragnę być zrozumiany przez wszystkich bo to utopia. A jeśli nikt tego nie będzie rozumiał? Będzie to oznaczało tylko tyle, że wysyłam listy bez adresu. Podrawiam serdecznie.