Pamięci kociego „Cerbera”

[Marcin Tarnowski]

Były to trzy koty Babuni. –

Ach któż jak one robił unik?

Z pazurami skakał na łeb?

– Pamiętasz?

                  – Nie mój czas, więc ja nie,

Ale opowieścią mej Mamy,

Ciut Babci…, wchodzę fantazjami,

By zobaczyć dom kocim okiem,

Herbaty, sufity wysokie,

Młynek do kawy, filiżanek

Bateria, dla chorych rumianek…

I „Cerber” dawniej nad tym czuwał

Łby do się najczulej przysuwał,

Także zdawał się… – stąd dlań imię,

Czasem smakołyk łapą wyjmie,

Intruza stanowczo oprycha

W nagrodę po trzykroć micha,

Zwłaszcza gdy która na łeb spadnie

Orząc pazurami nieładnie, =

Brzydko, lecz nie niesprawiedliwie

Bo tylko tym co „w duszy żywie

Zamiar wrogi temu domowi,

że skrycie człek myślą nie złowi…”

Człek nie, lecz złapie instyktem kot

I hop na głowę w ramach psot.

By na ciepły piec jako leżę

Wracać. – Okiem kocim stąd mierzę,

To znaczy sobie wyobrażam,

Czym usypiając się rozmarzam…

 

Zaczęte w Dzień Babci, 21 stycznia 2026, więc to nie do końca o kotach, ale o części „magii” babcinego domostwa.

Grafiką „Koci Cerber” ilustrował „Perchance”, pod dyktando Marcina Tarnowskiego.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Gość vioara stelelor]

@Marcin TarnowskiBo czymże byłoby domowe, babcine ciepło bez kota na zapiecku?

;)