Nadchodzi wieczność

[Aneta_Springer]

Najwięcej czasu pochłania mi strach
Boję się życia
I śmierci
I raka też się boję
Przerażeniem napawa mnie fakt
Starzenia się
Ale również świadomość
Bycia dzieckiem w ciele kobiety
Że nic już mnie nie czeka
A jeśli przyjdzie to będzie czymś
Na kształt piekła
Obawiam się miłości która jest
I tego, że inna mogłaby być lepsza

Najbardziej boję się o nas
Kiedy pęknie urna
A my nie pozostawimy żadnych śladów
Zapatrzeni w gwiaździste niebo
Wsłuchani we własną muzykę
Niknące odgłosy wieczności

[Waldemar_Talar_Talar]

@Aneta_Springer

Witaj Aneto - wiersz straszny - nie mówię o wierszu - tylko o tym kimś kto
tak strasznie boi się życia .
Jak byśmy tak patrzeli na życie jak w wierszu to życie nie miało by sensu .
Więcej optymizmu - życie jest zbyt piękne - nie wolno nam tak krzywo nań patrzeć - głowa do góry ...
pozd.

[Mieczysław_Borys]

Według mnie to normalne, że boimy się co nas złego spotyka. Ale gdy o tym nie myślimy, jednak życie nam ten strach wynagradza,
bo życie jest pięknej jak niżej napisał Waldemar. Każdy żyjący ma swoją gwiazdę na niebie oczywiście.
Dużo zdrowia, pogody ducha i optymizmu od Miecia.

[teresa943]

@Aneta_Springer
Jestem w podobnej sytuacji a jednak ... nie boję się, "co mnie czeka", choć "pękła już jedna urna", bo oczekuję wyłącznie - NIEBA :)

Ciepło pozdrawiam i życzę pokoju ducha takiego, jaki mnie ogarnia :)

[Piotr_Jasiński]

Sam fakt bycia dzieckiem w ciele dorosłej osoby daje nadzieję. A zauważenie tego dziecka jest wzmocnieniem duszy :).
Pozytywne pozdrowienia dla autora i PL.