Miód z żółtych kwiatów
-
Ostatnio w Warsztacie
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Poet Ka 3 302
Kraina Efemerii
Chciałam spamiętać
niejedną chwilę,
niejeden sen.
Wyciągałam ręce,
patrzyłam przez powieki.
W tej Efemerii – przezroczysta –
wołałam bezgłośnie.
Pragnęłam – bez ugaszenia.
Głodna – bez posilenia.
To już? Tak krótko?
Takie niebo,
że w jego ulotności piekło.
To tylko tyle? To już?
Edytowane przez Poet Ka
odległości między wersami, treść dwóch wersów (wyświetl historię edycji)2
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 40 odpowiedzi
- 1 091 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 518 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 407 wyświetleń
-
- 23 odpowiedzi
- 320 wyświetleń
-
- 21 odpowiedzi
- 418 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez LessLove · Opublikowano
@Mel666 Historia osobista i uniwersalna "przechodnia". Wszyscy jesteśmy wędrowcami - od narodzin do (wierzę) Narodzin. Kim (naprawdę) są (za chwilę) byli rodzice, znajomi, przechodnie, kim my jesteśmy (byliśmy/będziemy) dla nich? A czym jest prawda, jak nie wszystkim, co nas porusza, wszystkim na równi, podobnym a niepowtarzalnym. Piękne wizje, znajome i metafizyczne opowiadasz, Mel. Serdecznie Pozdrawiam. -
Przez Migrena · Opublikowano
@Alicja_Wysocka Alu:) próba nadania kształtu temu co płynne. ale woda nie daje się ubrać pozwala się jednak zobaczyć i chyba o tym jest ta cicha niezgoda formy. bardzo mi się podoba Twój wiersz:) poetycki majstersztyk:) miłego Alu:) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Mel666 Świetny, wielowarstwowy wiersz! Niezwykle mocne jest zderzenie profanum miejskiej surowości z sacrum narodzin i mitologii (Styks). Fizjologiczny, niemal bolesny obraz matki świetnie kontrastuje z metafizyczną obecnością niewidomego ojca. W ostatniej strofie jest katharsis - przejście od dziecięcego płaczu do dojrzałej "nauki latania" w ciemności. -
Przez wiedźma · Opublikowano
@Mel666 rozwaliłaś mi uczucia w pozytywnym znaczeniu ;) Wiersz o momencie narodzin. Dwie ulice stąd, gdzie dojrzewają na drzewach emocje " to zawieszenie między światem a nie-światem. Matka "krwawiąc, wydaje mnie na świat" - akt bólu i przejścia. Ojciec po drugiej stronie Styksu, ślepy, prowadzony miłością - to miłość jako jedyna latarnia, uczucie. Nie ma już śladu mnie, tej która kiedyś płakała" - narodziny są jednoznaczne ze śmiercią dawnego ja. Ostani wers poza fizyką. Sztos ! Uściski! -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Simon Tracy Opis brutalności w domu i tego, jak ukształtował się "gen przetrwania" u dziecka pozbawionego poczucia bezpieczeństwa, uderza prosto w serce. Brak tu taniego sentymentalizmu - jest tylko chłodna kalkulacja i walka o dotrwanie do świtu. Bardzo przejmujący i wiarygodny obraz - ciężki, duszny, ale mistrzowsko napisany.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się