wiosna ale nie w Paryżu

[Gość]

między rzędami liter
spojrzenia twe chwytam
rzeźbiąc w powietrzu
twoje usta
zmierzchem
we włosy wplatasz mi wyznania
zamiast kwiatów
spadasz
namiętnym słów deszczem
dotykiem obleczonym westchnieniami
schodzimy jak w sen
do dna do obłędu
nadzy
oślepieni
w swoich wyznaniach
z imieniem obietnic
na twych ustach
będę
(nie tylko)wiosną
która nadeszła wcześniej...

[Arena Solweig]

Mam wrażenie, że już to widziałam – niewiele metafor świeżych, choć mowa o wiośnie i o miłości ! Temat niełatwy, by coś nowego wymyślić, ale sama spójrz – rzęsy, usta, włosy, kwiaty, deszcz, słowa, westchnienia – a dotarłam do tylko połowy wiersza.
Rozumiem Twoja emocje, ale piszący i czytający tu - już czytali to wielokrotnie…
I popraw : Schodzimy ! Pozdrawiam Arena

[Gość]

Dziękuję za otwarcie mi oczu nie tylko na błąd (został poprawiony) ale i na temat , który ciągle niestety się powtarza, mimo swej banalności . Masz rację.... Przyozdabiamy go w różnoraki sposób ,tym razem wypadło na proste słowa koloryzowane uczuciem.Być może jest ich zbyt wiele ale cóż "Nie piękna szata zdobi człowieka i nie orginalnośc metafor nadają wierszom treść ".Ciągle się uczę i podążam ta wyboistą drogą.....Pozdrawiam Cię Areno