Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Codzienność-niecodzienność

Artur_Bielawa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Artur_Bielawa

Artur_Bielawa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wszystko wokół mojej głowy ciągle drży
pójdę za przykładem, pójdziesz ze mną ty
w labiryncie naszych ciągłych trosk i szans
pójdźmy boso zanim śnieg przykryje las

Z jednym słowem pęka gruba nić
to nam dwojgu nie pozwala żyć
to poczynań naszych będzie wkrótce kres
ktoś się zrodzi z bessy, komuś to przyniesie śmierć

Świat rozkwita z pod płomieni naszych serc
gdy muzyka niknie, sam zamilknę więc
co przyniesie jutro, sama dobrze wiesz
w połatanym swetrze piszę jeszcze jeden wiersz

Tak jak żebrak kuszę własny los
grając w kości głaszczę go pod włos
ty zaś patrzysz na mnie jakbym ciągle pił
tą miłością upojony chyba wiecznie będę żył

Sam już nie wiem jednak jaka życia to jest część
kiedy się zapętli czas jak wredna śmierć
kiedy nasze dłonie zaczną z czasem drżeć
nasze życie będzie miało nowy sens

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • viola arvensis
      substytut

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Berenika97 rzeczywiście wiersz można zinterpretować na kilka różnych sposobów. Interesująca forma, głębia i złożoność- jak to często w Twoich utworach. Do wielokrotnego czytania i analizowania. Klasa!   Pzdr.  
    • jjzielezinski
      Polskim saperom

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      Dedykuję Wojskom Inżynieryjnym Wojska Polskiego i wszystkim dzielnym saperom, którzy nie raz, kładąc na szali swe własne życie, walczą o setki, tysiące żyć innych. 16 Kwietnia - Święto Wojsk Inżynieryjnych - Święto Sapera ------------------------------------- „Polskim saperom”   Kochani nasi polscy saperzy, Komu jak komu, ale im się wierzy, tłumaczy się, by młodzi przeżyli: że „polski saper się tylko raz myli” A kto nie pojmie lub przeinaczy, Niechże mu dobry Pan Bóg wybaczy, aby w ułamku życia istnienia do Nieba się dostał bez rozgrzeszenia Módlmy się dla nich o dar rozumu, aby Polaków strzegli od tłumu gdzie moc „atrakcji” jest wybuchowych, wśród niebezpieczeństw i imprez masowych. --------------------------- źródło zdjęcia:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      zbieranie światła

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Łukasz Jurczyk
      substytut

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 "Szorowanie myśli do krwi". Świetna fraza. Obraz niemal fizycznego bólu przy próbie sterylizacji umysłu z obecności „jego”.    Szorujesz myśli. Czerwona woda i ból. Siebie też zmywasz.   Pozdrawiam
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 65. Tunel

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      65. Tunel (narrator: Agrianin)   1.   Tunel wąski, pełzniemy w głąb brzucha ziemi.   2.   Nie widać końca, tylko plecy tego, który też się boi.   3.   Ktoś modli się szeptem. Jakby bał się, że bogowie usłyszą.   4.   Wychodzimy z jamy jak duchy głodne powietrza.   5.   Nagły cios — i wszystko, co ludzkie, pękło.   6.   Ciała splątane — żelazo kąsa, nie pytając o imię.   7.   Pierwszy miał brodę i pierścień – ugryzł mi dłoń, urwałem mu nos.   8.   Drugi był chłopcem strzelił raz, potem płakał – umarł na kolanach.   9.   Nad nami słońce — sędzia, którego nic nie obchodzi.   10.   Drzwi pękły z trzaskiem  – za nimi stare kobiety i dziecko z fletem.   11.   Nóż szukał drogi, ja tylko mu ufałem.   12.   Ogień miał kolor naszych płaszczów – tak paliliśmy dom po domu.   13.   Przez popiół szedłem, jakby to była dolina w moich górach.   14.   Ktoś krzyknął „dosyć!”. Za późno. To słowo przyszło za późno.   15.   Ciała na dziedzińcu. Jedno z twarzą jak moja.   16.   Przeżyłem — ale tam, pod ziemią, zostałem.   cdn.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...