Pod olszyną nad zalewem

[M_Patriota]

Pod olszyną nad zalewem,
W cieniu głowę skryłem siwą,
[ Skoro słońca nie znoszę ]
A wodny akwen jest moim wylewem
Natchnionych myśli z tęsknotą żywą.

Dzisiaj pomost gości starców samych,
Którzy chcą zapomnieć jakie życie mieli,
A odczytać wśród topieli wodnych
Co im jeszcze życie zdzieli?

Nie ma panien wonnych,
Tylko wiatr wyrywa suche liście olchy.
Nie słychać koników polnych,
Tylko kot przechodzi lichy.

A przed chwilą było tak pięknie i cicho -
Jak łabędzi śpiew na wodzie.
Wiatry naszły ni stąd, ni zowąd, jak złe licho
I nic z niczym nie jest w zgodzie!

Akwen wodny dwa kwadranse temu
Spał bez ruchomo sobie,
W nim słońce. Dziecko pytało, czemu
Jest tak w bez ruchomej ozdobie?

Teraz ujrzeć to ponownie nie w sposób,
Kiedy wiatr potargał spokój!
Wszystko uszło - nie ma żadnych osób,
Skoro i uszedł stąd dzisiejszy piątkowy pokój.

Wiatr faluje wodą, kołysze kaczki,
Zrywa liście, kręci piaskiem
I zamiata kurzem, jak z nie tej beczki,
Coby miało dzisiaj być odetchnienia lekiem.

Żadna strata, żadnym kłopotem,
Skoro ja jak odmieniec ludzki
Lubię, kiedy duje po głowie wiatrem, a nie spływa potem
I w tym przy mnie jeszcze opiekunka moja ani z troski,
Ani z powołania, tylko z przeznaczenia.

WIERSZE Mietka [ STR. 5 ]

[M_Patriota]

Pierwszą część zrozumiałem, drugiej nie. Niemniej, Stanisławie, serdecznie dziękuję za wpis. Pozdrawiam