Opiumiada

[Leszek_Sobeczko]

Na początku czasu w bród, ale przechodząc nawet płytkim brodem
nie sposób wyjść z wody suchą stopą. Na drugim brzegu schnie się

i wiórnieje, by wiatr mógł uformować źrenicę cyklonu.
Afgański chłop posiał mak, czeka pory nacinania główek

za progiem pustego pokoju. Każdy wirujący pyłek po wizycie gości
jest literką z imion jego dzieci. Alfabetem pyłków rządzi duże O,

zwane Zerem, a przed każdym Zerem stoi ktoś znaczniejszy.
Należy zawczasu zadbać o kapelusz. Dłonie muszą mieć godne zajęcie,

inaczej brak wstępu do nieba. Tam czeka mroczny chorał,
jak nastawa wina, z której tylko ocet można uratować.

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

dramatyczny wiersz...przemawia!

[Anna_Wtorek]

ciekawy wiersz.nie rozumiem jednego: ocet z winy ratuje czy raczej dobija?

[Hannah_K]

Bardzo. A początek szczególnie.

[gabrysia_cabaj]

ciekawie, Leszku, tylko kapelusz wybija mnie z czytania - ja widzę beret, pakol
pozdr.
g.

[Magdalena_Blu]

Podoba mi się, logiczne przejścia obrazów porównywalne z przejściem kamery. Wiersz ma swój klimat i przyznam, że co go czytam, to za każdym razem odkrywam coś nowego.

[Mariusz_Sukmanowski]

Wiersz naprawdę "kosmiczny".
W wyniku zetknięcia skojarzyłem dwie myśli.
Pierwsza, to niesamowity obraz Alejandro González'a Iñárritu. Wielowątkowa fabuła ," z której tylko ocet można uratować."
Druga, to własna refleksja nad każdym wirującym pyłkiem, skażonym przez postęp, globalizm i nie zawsze pozytywne wnikanie cywilizacji.

Taki wiersz budzi burzę w mózgu i całą masę pytań, z jednym naczelnym: czy można zrozumieć tę "źrenicę cyklonu".
pozdr