Pogoda, życie i poezja

[M_Patriota]

Słońce znika już za horyzontem,
A chmury zza horyzontu płyną przez puszczę.
Dzień, który objawiony był w słońcu
Zmienił się w niepogodną atmosferę.

Porywisty wiatr po puszczy hula
I niemiłosiernie smaga drzew gałęzie.
Kto w życiu twardy, jak kula,
Ten pogubił rodzinne więzi.

A i ten, kto płacze nad życiem,
Nie przystwarza bliskim radości.
Ciężko żyć jednym i drugim stuleciem,
Gdy w poetyzmie pogrąża się w skrajności.

Ale jakżeż ma żyć poeta,
Skoro dusza jego dźwiga życia ciężary.
Czym byłaby o życiu napisana soneta,
Gdyby nie miał w to co robi wiary.

Kwiecień 2009 rok. Podlasie w otulinie Puszczy Knyszyńskiej
WIERSZE Mietka [ str. 3 ]