Elegia do Matki IV - zakończenie

[adolf]

Pełen szczęścia nie-istniałem! Nie-trwałem, nie-czułem, nie-myślałem! Doskonały nie-Ja.

Aż pewnego dnia (pamiętam ten dzień! Nigdy nie zapomnę!) zerwałaś mnie jak owoc z
Wielkiego Pola Pustki.
Nie byłaś jedyna. Szłyście całą grupą, prawie jak chłopki w czas żniw, w czas zbiorów -
zrywałyście nas z nie-istniejących gałęzi i delikatnie wkładałyście do swoich łon.
A to był dopiero Początek.

Następny akt rozgrywał się trochę dłużej. Z każdą kolejną porcją pokarmu tworzyłaś mnie, mnie-materialnego.
Ach jak to bolało - stawałem się i nie mogłem nic zrobić, nie byłem w stanie ci przeszkodzić. Pamiętam każdy kęs,
każdy łyk - zaraz po nim krótką przerwę - i znowu - i znowu: moje komórki, moje organy, moją skórę, moje
kończyny - moje ciało! Moje Ja. Pożerałaś moją Bez-Śmiertelność a ja (bezbronny) mogłem tylko biernie w tym
uczestniczyć!

O klatko cierpień, dlaczego i mnie skazałaś na to, na co i ciebie skazano? Czemu utopiłaś mnie w morzu materii,
związałaś umysłem, zaryglowałaś dualizmami? Czy nie przewodziła Ci myśl, prosta myśl - "bo i Mnie to zrobiono"
Czy nie jestem tylko kolejnym ogniwem tego materialnego łańcucha? Czy nie obiecano ci, że puszczą cie
wolno, jeżeli dasz kogoś na swoje miejsce? (Cóż za diabelski targ dobiłaś!)

Więc tak JA się stałem. Na zasadach Twojego świata. Mnie nie dano wybierać, nie miałem na nic wypływu -
cóż za wymowne znęcanie się - miałem tylko patrzeć jak Ja powstaję - nie mając na NIC wpływu. Na nic! Ile jest Mnie w
mym samym?

Zaraz po przyjściu zawiesiliście nad głową zegar - 70 lat (około) odliczane do tyłu (teraz dłużej się żyje). O to
mój deadline, oto czas w którym mam wyhodować własną śmierć.

[koniec elegii]