Sonet dla AP IV

[adolf]

Spotkamy się raz jeszcze, pewnego dnia, kiedyś
to będziesz ty, pewnie ty, albo też i nie ty
a zwyczajnie niezwykłe wspomnienie z kawiarni
gdzie byliśmy przez moment trochę niezniszczalni

I tam sobie w błogości damy niepoistnieć
nazrywamy się siebie przejdziemy przez furtkę
do ogrodu zza marzeń lecz czar nagle pryśnie
w przyjemnej woni wspomnień ty znikniesz ja utknę:

pomiędzy teraz-światem, mną-światem, gdzieś w oku
i spłynę łzą na zawsze wyparuję z siebie
zostawiając te wiersze – jak gdyby protokół

sprawozdanie z zajścia z tego, co się stało
że byliśmy za wcześnie, jeszcze żyjąc w niebie
i tak przeistnieliśmy, za bardzo za bardzo --