Odpływ

[gabrysia_cabaj]

Kiedy już wchodzę do łódeczki nocy (niechaj mnie niesie ciepła bryza)
i rozgorzeją plecy i stopy - przychodzi. Słyszę jak chrzęści. Za chwilę zacznie
do mnie się zbliżać, lecz jej nie widzę - boję się spojrzeć.
Pewnie ma oczy pełne przepaści, gdy z boku na bok i sapie do ucha -
chce więcej miejsca dla siebie zagarnąć; mówi, że zimno, że ona tak z sercem,
po przyjacielsku i takie tam, różne: pian bicie, jak fal o klify.
Ja słucham, potem uczę ją mantry, czując jak się rozkleja - p o w o l i - warstwa
po warstwie.
I taka się robi melancholijna.
Czasami słyszę: bierze pilota, po kanałach skacze, szumiąc
jak z kilku mostów naraz. I te westchnienia, którymi aż usta zatyka.
Nad ranem jej nie ma - jest cicho - z pierwszym płomieniem świtu,
po którym znowu można zacząć się wspinać


.

[Paulina_Murias]

@gabrysia_cabaj

Bardzo mi się podoba pani utwór poetycki.
Pozdrawiam:)

[al_meriusz]

gabrysiu, kolejny piękny fragment twojej układanki. cieszę się, że umiem się w nich przeglądać...

serdecznie pozdrawiam

[gabrysia_cabaj]

@Paulina_Murias
dziękuję!
dobrego dnia.
g.

[gabrysia_cabaj]

@al_meriusz

czy piszę tak, czy inaczej...wszystko jedno, al_meriuszu
pozdrawiam Cię
g.

[gabrysia_cabaj]

@Karia_Łagodna
gdzie jesteś, Kario - tak mi brakuje dobrej energii, która tylko z piękna wypływa..........

[mikolenka_]

Świetny tekst. Dziękuję za to lustereczko. Jak dla mnie kojarzy się ze wzrostem, oczy pełne przepaści również przykuły mą uwagę, w niej wszystko zdaje się możliwe..
Pozdrawiam.