Tu gdzie "diabeł mówił dobranoc"

[M_Patriota]

Cisza, jak oddech własny,
Przerażenie, jak sny z pół wieku.
Wspomnienia w siwej głowie tkwią,
Miejsca dzieciństwa chwastami zarosły.

Matka z trudami życia na twarzy,
Ojca kij posiwiał z bezczynności.
Po gołębiach z dzieciństwa
W szczycie stodoły tylko otwór pozostał.

W domu trzask polana - ogniem pożarty,
Któreś pokolenie kota na ciepłym piecu.
Na ścianach gwoździe z patyną czasu,
Tylko elektryczne rurki pachną niezmiennie.

Po pokojach powietrzem przeszłości chodzi,
Piec kaflowy nie grzeje żadnego zmarzniętego grzbietu.
Tylko rodziców ślubny portret zatrzymał się w czasie,
I kufer w którym lawendą pachną kilimki.

Ulica zapomniała, jakie są dzieci,
Czeremchy pnie z samotności mchem porosły.
Wieś bez życia dogorywa
I diabeł nie mówi już dobranoc.

[gabrysia_cabaj]

Widzę potencjał w tym wierszu, tylko jeszcze by go dopracować:
Na ścianach gwoździe z patyną czasu
elektrycznych rurek, które pachną niezmiennie, nie rozumiem
diabeł przestał mówić bez 'dobranoc', które jest już w tytule.
pozdr.
g.

[M_Patriota]

Masz rację, tak chyba będzie lepiej: "Na ścianach gwoździe z patyną czasu", I diabeł przestał mówić dobranoc, zmieniłem na: I diabeł nie mówi już dobranoc. "elektrycznych rurek, które pachną niezmiennie, nie rozumiem" - chodziło mi o to, że jak w pierwszej połowie lat 60-tych ub. stulecia po wsiach podlaskich zakładali elektryczność w domach - to kable, które elektrycy kładli na ścianach, były w takich rurkach, z pewnością dla bezpieczeństwa w razie uszkodzenia elektrycznego kabla. Chyba dlatego, że ściany są drewniane i kabli elektrycznych nie było można schować pod tynk. Kable w tych rurkach na ścianie są do dziś - i one niezmiennie tak samo pachną, coś w rodzaju jakby naftaliny. "Na ścianach gwoździe z patyną czasu" - pięknie. Ponieważ choć serce mam poety, a nie ukrywam, że intelekt prostego człowieka, co nie idzie w parze, zatem każde poprawki z miłą chęcią przyjmuję. Za co serdecznie dziękuję. Pozdrawiam. Mietko Podlasiak