Tutaj gdzie osiedliłem się ja

[M_Patriota]

https://plus.google.com/photos/103276734392610294633/albums/5465645123630153713?authkey=CP_OxOzYhvL2mQE#photos/103276734392610294633/albums/5465645123630153713?authkey=CP_OxOzYhvL2mQE

Nad głową szumi las...
Ja w ten czas -

Jestem z Tobą Przyrodo,
Ty moje piękno, urodo.

Kiedy Ojczyzna wypłaca świadczenie
I kiedy jest się k a l e k i m z górniczego umęczenia!

Kim może być człowiek w końcu?
Tarzać się na Sumatrze w słońcu?

Czy wiersz napisać za to, że się żyje?
I dziękować Bogu, mimo życie gorzkie, jak pomyje.

Jak dobrze urodzić się z duszą poety,
bo teraz uśmiech moją pierś roznosi,
A życie choć sobacze do Nieba się nie prosi.

Chce się żyć i wiersze płodzić,
Niż w duchowej pustce błądzić.

Żyć w naturze i z Naturą Przyrody,
Kaczki liczyć na wodnym akwenie dla radości i dla urody.

Kiedy doszło się do zgody z samym sobą
I Naturo Przyrodo z Tobą.

Która nosisz mnie górniczego połamańca
Po Puszczy, jak nie głuchego ostańca*.

A dźwięcznego po tym akwenie wodnym,
Po tej grobli, którą woda spada z dudnieniem chłodnym.

Na głębi cicho płynie bez wiru,
Jakim nie targa po kamieniach i złoto połuskającego żwiru.

Niebo w błękicie otacza to wszystko,
Gdzie spotyka się rzadko.

Lecz tutaj, gdzie czas się zatrzymał
I tutaj gdzie ja sto razy bywał.

Na wierszowego wyrosłem -
Wrzucając do wody swoje życiowe przypadłości.
I nikt już nie powie, że jestem górniczym osłem,
Kiedy gram wierszami w oazie jedności.

Gdzie wszystko żyje ze zgodą Stwórcy Bożego,
A mnie w tym miejscu tylko cieszyć się z uradowaniem
do każdego dnia miłego...

Objaśnienie: jak nie głuchego ostańca* -
autor wiersza miał na myśli siebie samego,
że choć jest jak leżący kamień czyli przykuty
do wózka inwalidzkiego i nie jest aktywny ruchowo.
Za to wydźwięcznym jest w wierszach.