szkło

[maria_bard]

dzieci jadą na zimowisko
w plecakach lizaki kilka kanapek z cukrem
parę jajek na twardo ze szczyptą soli

gdyby pociąg cofnął koła
ciała pasażerów stałyby się plagiatem embrionów

patrzysz przez mikroskop jakbyś chciała
wyciąć skalpelem kawałki niedoznanej rzeczywistości

w białych gabinetach nienarodzeni
czekają na następne próby wyjścia
przez najbardziej wąski otwór świata

[bazyl_prost]

@maria_bard
kojarzy mi się z Gigerem, i sztucznym mięsem na które czekam, nie może zawierać ludzkich genów

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie potrafię odpowiedzieć, przepraszam...
też dramatycznie, ale może nie tak.
e.

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobrze. Jest lepiej. Tyle, że:
albo - czekać na coś
albo - oczekiwać czegoś

Czyli -
poprawiam w moim e-kajeciku na:
"oczekują następnej próby wyjścia(....)

e. :-))) pozdrawiam.

[Mariusz_Sukmanowski]

Temat tytułowego szkła mocno przewija się przez cały wiersz.
Ja widzę "szkło" o "potrójnym dnie".
Tych "uwolnionych" jadących na odpoczynek.
Tej "niedoznającej", rzeczywistości - bardzo bolesny "odłamek".
I tych "czekających" - na szansę życia.

A przy tym wyeksponowanie nietrwałości i przeźroczystości rzeczy wydających nam się trwałymi, poprzez strukturę "szkła".

To bardzo zastanawiający tekst.
pozdr

[Wawrzynek]

Tak sobię przystanęłam przy Twoich słowach.
Temat na rozmyślania. Dziękuję.

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zawsze wolę jednak zacytować:-)))

Lubię Twoje czytanie takstów. Co niekoniecznie zdarza się w komentarzach (rym!!!:-) - próbujesz coś z nich wyjąć, przetransponować na swój sposób. I to jest świetne.

Ten wierszyk jest o tym, o czym mówisz... Po prostu: jest coś realnego, jest coś, na co się boleśne czeka. A potem - trzeba zaufać nauce. Czyli in vitro...szkło...

Pozdrawiam. e.