Balonogłowi

[Beniamin_Opoka]

Chodzą smętne między nami,
Szarymi miast ulicami.

Korowody ludzkich twarzy,
Fanatycznych, rozmodlonych,
Balonowych ciał ołtarzy,
Wściekle w lustra swe wpatrzonych,

Wietrząc marynarki poły,
Stroją miny swe marsowe,
Lepiąc puste oczodoły,
W coraz to chocholstwa nowe ...

Wśród bezkształtnej toną treści,
W wyrafinowanej formie
Dwulicowych ciał boleści,
Spokojniutko, monotonie

Duszę swą zatracających,
Z każdym zgubionym oddechem,
Piekieł hole brukujących,
Niewinnym , drobniutkim grzechem.

Gorzki smak niezrozumienia
Twarzy myślą nie skalnych,
X czy Y? bez znaczenia,
Kroczy płodów niekochanych
Armia.

Spokojniutko, monotonnie,
Wielka Szarość idzie po mnie.

Lecz!

Gdy księżyc z stąd odleci,
Któż na ziemi Ją zatrzyma?
Sfora pustookich dzieci
Balonogłowa rodzina.

Myślę,
Co was tutaj trzyma?
I wbrew waszej śniętej racji,
Tylko
Głupoty miłość matczyna,
Oraz siła grawitacji!

[Nata_Kruk]

Pomysł jest, wykonanie trochę jakby z innej epoki, myślę, że można by doszlifować, co nieco wyciąć.. wiem,
w rymowanych to niełatwe. Puenta trochę rozczarowała, chyba na coś innego liczyłam.
Pozdrawiam.