Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przebywam tutaj nad wodą
wierną, cichą i czystą,
nagi, ale i bogaty
na tę chwilę rzeczywistą,
mimo bolą mi gnaty.

Przeżyłem chwilę uderzenia -
i czas po tym.

Czułem na sobie ciężar ziemi
i ból jak cierpiącego spojrzenie.

Ale było i jest do kogo zawołać,
zatem są spełnieniem marzenia.

Życie nie musi ciągle królować,
skoro przyjdzie pora umierania.

Umiałem znosić czas czekania
i pokornie pojmować,
że lepiej w wodzie
widzieć swoje odbicie,
https://plus.google.com/photos/103276734392610294633/albums/5485158496007309761?authkey=CLHQ8s6n9N_YMw#photos/103276734392610294633/albums/5485158496007309761/5517806629562729298?authkey=CLHQ8s6n9N_YMw&pid=5517806629562729298&oid=103276734392610294633
niż przez ludzi być zauważalny,
bo tak mniej boli.

Opublikowano

@M_Patriota
Mietku , cały Ty(po przeczytaniu wiersza) na wskroś przeszywa mnie myśl o cierpieniu,,,!
Puentą wyrażasz to co najważniejsze w Twoim życiu, a to nie tyle przygnębia ,co boli ,,,nie tylko Ciebie!

Serdecznie!
Hania

Opublikowano

Alunko, dziękuję za wizytę, jak to inni określenia używają.
Kiedyś ktoś powiedział, iż tylko te wiersze mają sens, które zrodzone są z bólu i cierpiena.
Pozdrawiam serdecznie mimo wszystko radosny Mietko.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...